ரசனைக்காரி...

தீர்மானங்களின் தடுமாற்றம்

2010-03-27T07:48:00.000-07:00

இது என்னுடைய 50 வது பதிவு. இவ்வேளையில், நான் பதிவிட ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில், தன்னுடைய பின்னூட்டங்களின் மூலம் என்னை பெரிதும் ஊக்கப்படுத்திய ராகவன் அண்ணாவிற்கு என்னுடைய நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

-----------------------------------------

தீர்மானங்கள் எடுப்பது என்பது அனைவருக்கும் பிடித்தமான, இலகுவான விசயம்.தீர்மானங்கள் மனிதனின் மனதை சுத்தப்படுத்தும் கருவியாக இருந்து வருகிறது.தேவையில்லா விசயங்களை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, புதிதாக பிறந்ததுபோல வாழ முற்படுத்துவதற்கு, செய்த தவறுகள் பலவற்றை மறப்பதற்கு, மற்றவரிடம் சொல்லி பெருமை படுவதற்கு என்று பலவகையில் தீர்மானங்கள் மனிதனின் ஆளுமையுடன் பயணப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.இவ்வுலகில் தீர்மானங்களே எடுக்காத உயிர் என்று எதுவுமே இல்லை.

வருடத்தின் ஆரம்ப நாளில் , தீர்மானங்களை எடுப்பவர்களாகட்டும், அனுதினமும் ஏதாவது ஒரு தீர்மானங்களை எடுப்பவராகட்டும், எத்தனை பேர் அதை சரிவர பின்பற்றுகிறோம் என்பது அவதானிக்க முடியாத ஒன்று.தீர்மானங்களை நடைமுறைப்படுத்த முடியாமைக்கு பல காரணிகள் இருக்கலாம். ஆனால் அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு தடையாய் இருப்பது ஆழ்மன போராட்டம்.

உதாரணத்திற்கு, உடம்பை குறைக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அனைவருக்கும் இருக்கும். அதற்காக தினமும் உடற்பயிற்சியும் சரியான உணவு பழக்க வழக்கத்தையும் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவும் (அதாவது தீர்மானம்) எடுத்திருப்போம். ஆனால் அதிகாலையில் எழுந்து பயிற்சியை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என செயல்திட்டம் உதிக்கும்போது, நம்முடைய தீர்மானங்கள் ஆழ்மனதிற்கு சென்று சேர்ந்திருந்தால், எவ்வித தடையுமின்றி நம்மால் பயிற்சியை தொடர்ந்திட முடியும். அன்றேல், தூக்கம் மட்டும்தான் மிஞ்சும்.

மேலோட்டமாக எடுக்கப்படும் தீர்மானங்களும், சூழ்நிலை கைதியாகி எடுக்கப்படும் தீர்மானங்களும், காற்றில்லாத பலூன்போல கீழே கிடக்கும். சுய சிந்தையோடு, ஆழ்மனதின் விழிப்புணர்வோடு எடுக்கும் எந்த ஒரு முடிவும் தீர்மானமும், நம்மை நம்மையறியாமலே செயல்படவைக்கும்.

வாரத்திற்கு குறைந்தது மூன்று பதிவாவது எழுத வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருக்கிறேன். அவை ஆழ்மன விழிப்புணர்வோடு எடுக்கப்பட்டிருந்தால் கண்டிப்பாக பதிவிடுவேன். பார்போம் என்ன நடக்க போகிறது என்பதை.

------------------------------------------

சென்ற வாரம் “இண்டி ப்ளாக்கர்” மீட்டிங் சென்றிருந்தேன். பல புதிய நண்பர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது.அதில் நிறைய பேர் பல வலைப்பூக்களை நிர்வகிப்பவர்களாய் இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு வலைப்பூவும் ஒவ்வொரு கரு கொண்டதாய் உள்ளது. உதாரணத்திற்கு தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வலைப்பூவென்று தனியாக, சமையெலுக்கென்று தனியாக, சொந்த விசயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள என்று தனியாக. மேலும் அவற்றின் மூலம் எவ்வாறு பணம் ஈட்டலாம் என்பதிலும் முனைப்பாகவும் தொலைநோக்கு பார்வையுடனும் உள்ளனர்.

----------------------------------

தனிமையைத் தேடி...

2010-03-08T06:34:00.000-08:00

அரிதாகிவிட்ட உன் அண்மைகளால்

என் நாட்குறிப்புகள்

தழும்பேறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

அடிக்கடி தொலைந்து போய் விடுவாய் எனத்தெரிந்தும்

என் வீட்டுச்சாளரங்களை திறந்து விடுகிறேன்.

உன்னுடனான ரகசிய தொடர்புகளை பத்திரமாய்

என் படுக்கையின் அடியில் பதுக்கி வைத்துள்ளேன்

என்றேனும் எழுந்து வந்து

கடிகார முள் சப்தத்துடன் என்னை ஆளமாட்டாயா என்று .

உலராத நினைவுகளின் வாசனை

என் வீட்டு செம்பருத்தி இலையின் பச்சையமாக இருக்கிறது.

உன்னிருப்பை உணர்த்தும்போது..

என்னுள் என்னை பார்க்கும் தருணங்கள்

நிரம்பிக்கிடக்கின்றன..

நீ என்னை பார்க்கும் வேளையில்..

என்னுடனான மற்றவரின் தொடர்புகள்

எல்லையை விட்டு நகர்ந்து செல்கின்றன

உன் இருத்தலை பொருட்டு..

இதோ இன்னும் சற்று நேரத்தில்

என் அகத்தை விட்டு

வெளியேறிவிடுவாய்...

அக்கணங்களில்

தொலைந்து போவது

நீ மட்டுமல்ல

நானும்தான்...

இந்த வார உயிரோசையில் எனது கவிதை.

உறவுகளாலான உணர்வுகள்..

2010-01-29T19:49:00.000-08:00

உறவுகள் என்றென்றும் நம்மை உணர்வுகளோடு உலாவரச்செய்பவை. அவ்வுணர்வுகளின் சாயமோ உறவுகளின் நிலை பொருட்டு மாறுபட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. சில உறவுகள் நமக்கு மகிழ்ச்சியை தரும்.சில உறவுகள் வேதனையை தரும். சில உறவுகள் நம்மை தன்னம்பிக்கையுடன் வாழ வழிவகுக்கும். சில உறவுகளை தேடிச்சென்றாலும், நம் கை வசப்படாமல் நழுவிச்செல்லும்.

பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் காலகட்டத்தில், ”முதியோர் இல்லத்தின் மனநிலை” என்ற தலைப்பில் ஆய்வு ஒன்றை மேற்கொண்டோம். ஆறு பேர் அடங்கிய குழு எங்களுடையது, ஒரு ஆசிரியர் உள்பட. மதுரையில் உள்ள பல்வேறு முதியோர் மற்றும் அனாதை இல்லங்களுக்கு சென்று , அவர்களிடம் தனித்தனியாக பேசி , அவர்களுடைய நிலையையும் அதற்கான காரணங்களையும் அறிந்து கொண்டு, அவற்றிற்கான தீர்வை, நம்முடைய பார்வையில் கொடுத்து, அவ்வறிக்கையை சமர்ப்பிக்கவேண்டும். பல பாட்டிகளிடமும், தாத்தாக்களிடமும் பேச சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளிலும், உறவுகளைப்பற்றிய ஏக்கங்களும், சூழ்நிலையை நினைத்த நொந்த வலிகளுமே விரவிக்கிடந்தன. உறவுகள் கைவிடப்பட்ட நிலையில், அந்த இடத்திற்கு பல காரணங்களால் அவர்கள் வந்திருந்தாலும், அடிப்படை காரணங்கள் அன்பை பெறுதலில் உள்ள சிக்கல்களும், புரிந்துகொள்ளலில் உள்ள தவறுகளுமே.. அன்பிற்கு ஏங்காதவர் யாரும் உண்டோ?

கல்லூரியில் தங்கி படிக்கும் காலகட்டத்தில் , வாரம் ஒருமுறை வீட்டிலிருந்து கடிதம் வந்துவிடும். வார்டன் அவர்கள் தான் அதை தருவார். அதையும் பிரித்துதான் தருவார். அவர் கையிலிருந்து வாங்கியதும் அடையும் சந்தோசம் மிகப்பெரியது. கிறுக்கல் எழுத்துக்களில், சில எழுத்துப்பிழைகளோடு அப்பா எழுதியிருக்கும் வார்த்தைகளில், நலவிசாரிப்பும், படிப்பின் அவசியம் பற்றியுமான வாசனை இழையோடும். மடல் வர தாமதமாகி , தொலைபேசியில் அழைக்க முடியாத சூழலில் இருக்கும் நாட்கள் வலியானவை. தொலைவில் இருந்தாலும், வீட்டிலிருப்பவர்கள் அனைவரையும் அருகில் வைத்திருந்தது அப்பாவிடம் இருந்து வந்த அம்மடல்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது கடிதங்களுக்கு பதிலாக சிலநிமிட பேச்சுக்களிலே நலவிசாரிப்புகள் முடிந்துவிடுகின்றன. அன்று அப்பா அனுப்பிய கடிதங்களை இன்று நுகர்ந்துபார்க்கிறேன். அவருடைய எழுத்துக்களில் ஊறியிருக்கும் அன்புச்சிதறல்களை உணரமுடிந்த என்னால், இன்று பேசி வைத்த தொலைபேசியின் வயர்களில் உணரமுடியவில்லை.

சிறு வயதில்,பொரிகடலை வாங்கித்தருவார் என்பதற்காகவே , எனது தந்தையின் கால்களை அமுக்கி விட்டிருக்கிறேன்.அன்று அவருடைய கால்வலியை நான் உணர்ந்துகொண்டதில்லை.
ஆனால் இப்பொழுது உணர்கிறேன், ஒருவித வலி கலந்த அன்புடன்.

பல குடும்பங்களில் ,உறவுகளில் விரிசல் ஏற்பட்டு,பல வருடங்கள் பேசாமல் இருந்து , பிறகு ஒன்று சேர்ந்த கதை கண்டிப்பாக இருக்கும். அக்கதையின் களம் பெரும்பாலும் திருமணவீடோ அல்லது இறந்த வீடோவாகத்தான் இருக்கும். அச்சூழலில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே கிடையாது.எனது தந்தையும், அவரது அக்காவும்(எனது அத்தை),கிட்டதட்ட 12 வருடங்களாக பேசாமல் இருந்தார்கள். அக்காலகட்டத்தில் , நானும் எனது அத்தை பெண்ணும் ஒரே பள்ளியில் பயின்று கொண்டிருந்தோம். அவருடைய வகுப்பறையும் , என்னுடைய வகுப்பறையும் பக்கம் பக்கம். அடிக்கடி பார்த்துக்கொள்ள சந்தர்ப்பம் ஏற்படும். ஆனால் வீட்டில் சொல்லியிருக்கிறார்களே என்று பேசாமலே இருந்துவிடுவோம். பிறகு சில வருடங்களுக்குப் பிறகு, இரு குடும்பமும் எனது அண்ணனின் திருமணத்தில் ஒன்று சேர்ந்தனர். அண்ணி வேறு யாருமல்ல என்னுடைய அத்தை பெண்தான்.அன்று கொண்டாடிய மகிழ்ச்சியை மறக்கவே முடியாது.

உறவுகள் என்றுமே அற்புதமானவை. நம்மை மகிழ்ச்சிப்படுத்துபவை (கையாளும்முறை பொறுத்து). விரும்பிய உறவுகள் அருகில் இருக்கும்போது யானைபலம் நம்முள்.உடுக்க,உண்ண, உறைய நேரம் ஒதுக்குவதுபோல உறவுகளுக்கும் நாம் நேரம் ஒதுக்கவேண்டும். அரையாண்டு மற்றும் முழுஆண்டு விடுமுறை நாட்களில்,சில நாட்களிலாவது குழந்தைகளை உறவுகளின் ஊடே வளரவிட வேண்டும். நமக்கு பிறகு அச்சங்கிலியை பிடிக்க போவது அவர்கள்தானே....

க.மு.....க.பி....

2009-12-09T01:27:00.000-08:00

கி.மு..கி.பி.. தெரியும். அது என்ன க.மு..க.பி..என்று யோசித்து பதட்டப்பட வேண்டாம்.மேலே தொடர்ந்து படிங்க..புரியும்.

சென்ற வாரத்தில் ஒருநாள்,என் தோழிகளை சந்திக்க,நான் முன்பு தங்கியிருந்த விடுதிக்கு சென்றிருந்தேன்.மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு நான் வெளியே கிளம்பியதற்கும்,அன்று நான் விடுதிக்கு கிளம்பியதற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறதே...அப்பப்பா வித்தியாசங்கள் 6 என்ன அறுபதையும் தொடும்.அதனாலதான் நிறைய பேருக்கு கல்யாணம்னா அலர்ஜியாகிடுது போல..
இப்போ தலைப்பு புரியும்னு நினைக்கிறேன்.இன்னும் புரியலைனா, உங்களுக்கு வெள்ளேந்தி மனசுதான் போங்க..

சரி விசயத்திற்கு வர்ரேன்.க.மு எல்லாம், ஒரு இடத்திற்கு கிளம்புகிறேன் என்றால், நான் என்னை மட்டுமே கவனித்து அழகு படுத்தி கொண்டு, ஒரு பில்டப் போட கிளம்புவேன்.இருக்கும் அறையை பற்றிய அக்கறை சிறிதும் இருக்காது.போட்டது போட்ட மாதிரியே கிடக்கும்.வெளியே போய்விட்டு வந்துதான் அறையை ஒழுங்குபடுத்துவேன்(அட..நம்புங்கப்பா!!)

ஆனா, இப்ப அப்படி இருக்க முடியுதா என்ன..ஜன்னல் சாத்தியாச்சா?,கேஸ் ஆஃப் பண்ணியாச்சா?,பைப் எல்லாம் சரியா பூட்டி இருக்கா?,காயப்போட்ட துணிய எடுத்தாச்சா..வெளில போயிட்டு வந்ததும் சாப்பிடுறதுக்கு செஞ்சாச்சா? ..இப்படி நிறைய..(இதெல்லாம் தங்கராசாக்கல்லாம் யோசிக்கமாட்டாங்க போல)

அந்தா இந்தான்னு யோசிச்சு ஒரு 11 மணி போல விடுதிக்கு கிளம்புனேன்.தங்கராசுக்கும் ஒரு மீட்டிங் இருந்ததால,மதியம் வெளிலேயே சாப்பிட்டுகிறதா சொல்லி, காலைல கிளம்பிட்டாப்புல.”ரொம்ப சந்தோசம் மதிய சமையல் செய்யவேண்டாம்” அப்படின்னு பஜ்ஜி மட்டும் செய்து எடுத்துக்கொண்டு, விடுதிக்குள் போய் காலை வைக்கிறேன் ஒரு போன்கால்.வேற யாரு தங்கராசுதான்.

“எங்கப்பா இருக்குற”

“இப்பதான் ஹாஸ்டலுக்குள்ள நுழையிறேன்.ஏங்க என்ன விசயம்?”

“ஒண்ணுமில்லை..சரி..நான் அப்புறம் கூப்புடுறேன்”

அடப்பாவிமக்கா..அப்புறம் கூப்புடுறேன்னு சொல்றதுக்கு ஒரு போன்காலா...
சரின்னு வார்டன் கிட்ட பெர்மிசன் வாங்கிட்டு,என்னுடைய பழைய அறையை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்தேன்.இந்த இடத்துல “ஞாபகம் வருதே..ஞாபகம் வருதே..” பாட்ட நீங்க ஹம் பண்ணிக்கணும்..

அது என்னவோ தெரியல,என்ன மாயமோ தெரியல, ஃப்ரண்ட்ஸ்ஸ பார்த்தா மட்டும் அரட்டை அருவி மாதிரி கொட்டுது.இந்த “கடலை”,”மொக்கை” போன்ற வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தங்களை எல்லாம் அன்றுதான்(ஹி ஹி அன்றும்னே வச்சுக்கோங்க)மெய்பித்தோம் ,அரட்டை மூலமாக.சிறிது நேரம் கழித்து, படம் ஏதாவது பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்து “மின்னலே” போட்டுவிட்டோம் லேப்டாப்பில்.

மறுபடியும் போன்.மறுபடியும் தங்கராசு.
“என்னங்க?”

“மீட்டிங் முடிஞ்சிடுச்சு ..நான் வந்துகிட்டே இருக்கேன்.உன்ன ஹாஸ்டல்ல வந்து பிக்கப் பண்ணிக்கரட்டா?”

“இல்ல..நான் அப்புறமா வர்ரேன் .நீங்க வீட்டுக்கு போயிடுங்க”

“சரி..வீட்டுல சாப்பாடு இருக்குல லஞ்சுக்கு?”

“அய்யோ .இல்லியே..வெளில சாப்பிட்டுகிறதா சொன்னீங்க”

“ப்ளான் மாறிடுச்சு.சரி நான் செய்து சாப்பிட்டுக்றேன்..நீ அங்க மறக்காம சாப்பிட்டுக்கோ...பை”

இதுக்கு அப்புறமும் படம் பார்க்க முடியுமா சொல்லுங்க..அவசர அவசரமாய் வீட்டிற்கு கிளம்ப ஆயத்தமானேன்.கண்டிப்பாக சாப்பிட்டுதான் போகணும்னு தோழிகள் கூற(பழி வாங்கனும்னா வேற வழியே தெரியல போல),வேறு வழி இன்றி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன்.கடவுளே...போஸ்டருக்கு ஒட்டுற மாதிரி இருந்த வெண்டைக்காய் மோர்க்கொழம்பை ஒரு கவளம் கூட வாயில் வைக்க முடியவில்லை.கஷ்டப்பட்டு சாப்பிட்டு முடித்து ,அனைவருக்கும் ஒரு பை சொல்லிவிட்டு,விடுவிடு வென்று வீட்டிற்கு வந்தால் ..ஆஹா கம கம வென்று ஆம்லெட் வாசம்.தயிர் தாளித்து, ஆனியன் போட்டு ஆம்லெட் செய்து, சாப்பிட தயாராகிக்கொண்டிருந்தார் தங்கு.ஆயிரம் தான் சொல்லுங்க..வெளில எவ்வளவோ சாப்பிட்டாலும், வீட்டுல சாப்பிடுற சாதம் ஒரு தனி ருசிதான் போங்க(ஹி ஹி..நாம சமைக்காம இருந்தா!)

டிசம்பர் 7- கொடிநாள்- ஒரு பார்வை...

2009-12-06T04:26:00.000-08:00

டிசம்பர்-7 , கொடிநாள். இந்திய மக்களின் நலனுக்காக, நாட்டின் எல்லையில் காவல் புரியும், ஆயுதம் தாங்கிய முப்படை வீரர்களுக்குமான வணக்கத்தையும் நன்றியையும் தெரிவிக்கும் நாள்.

சுதந்திர இந்தியாவிலே, 1949 ஆம் வருடம் ஆகஸ்ட் திங்கள் 28 ஆம் தேதி, இந்திய தற்காப்பு பிரிவின் கீழ் , ஒரு கமிட்டி அமையப்பெற்றது. அக்கமிட்டியின் கொள்கைப்படி, நாட்டிற்கு சேவை புரியும் முப்படை வீரர்களுக்கு , அடிப்படை வசதிகள் செய்து கொடுக்கும் பொருட்டும், அவர்களின் சேவையை பாராட்டி நன்றி தெரிவிக்கும் பொருட்டும், ஆண்டுதோறும் டிசம்பர் 7 ஆம் தேதி , பொதுமக்களிடம் இருந்து நிதி திரட்டி இக்கொடிநாள் கொண்டாடப்படுகிறது.

கொடியின் வரலாற்றை நினைவில் நிறுத்தவும், முக்கியமாக நாட்டின் எல்லையை காக்கும் படை வீரர்களின் குடும்பங்களை, பாதுகாப்பது நம் கடமையும் பொறுப்பும் ஆகும், என்பதை பொதுமக்களிடம் வலியுறுத்தவுமே, அவர்களிடம் இருந்து நிதி திரட்டும் முறை உருவாக்கப்பட்டது.

இந்நிதியில் இருந்து வரும் பணத்தை, போர்க்கள புனர்வாழ்விற்கும், படைவீரர்களின் குடும்ப நல்வாழ்விற்கும், ஓய்வுபெற்ற வீரர்களின் ஊதியத்திற்கும், உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது.

நாடெங்கும் திரட்டப்படும் நிதியை, நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு KSB(Kendriya Sainik Board) ஐ சார்ந்ததாகும். பல தொண்டு நிறுவனங்களும் , பொதுமக்களிடம் நிதி வசூல் செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளனர். டிசம்பர் 7, நாமும் நிதியளிப்போம் நம்மை பாதுகாக்கும் நம் படை வீரர்களுக்காகவும் ,அவர்களின் குடும்பங்களுக்காகவும்.(மறக்காம கொடிய வாங்கிக்கோங்க...)

என்ன கொடுமை சரவணா இது!!!

2009-11-23T04:43:00.000-08:00

நேற்றைக்கு முன்தினம், ரமணா பட அனுபவம் போல எனது நண்பருக்கு ஏற்பட்டது. அவர் இருப்பது அடையார் . வியாழன் அன்று அவருக்கு காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. காய்ச்சல் மிகவும் அதிகமாகவே, அவர் உடனே பதறி போய், அங்கிருக்கும் ஒரு புகழ் பெற்ற மருத்துவமனைக்கு சென்றிருக்கிறார் . அவரை சோதித்த மருத்துவர்கள் ,அவரை உடனே பெட்டில் அட்மிட் செய்திருக்கின்றனர் . அவரும் கேஷ்லெஸ் கார்டு வைத்திருந்ததால், பெரிய மருத்துவமனை என்ற பயம் இன்றி அட்மிட் ஆகி இருக்கிறார்.

சாதாரண காய்ச்சலுக்கு , X-Ray, ஸ்கேன் போன்ற இத்தியாதி அயிட்டங்கள் எடுக்கப்பட்டன. அடுத்த நாள் , அவர் கிளம்புகிறேன் என்று கூறியிருக்கிறார். அதற்கு மருத்துவர்கள், ”ஒரு நாளிற்கு மேல் தங்கி இருந்தால்தான் கார்டு யூஸ் பண்ண முடியும் ” என்று கூறிவிட்டார்கள். சரி என்று அவரும் வேறு வழி இன்றி ,அங்கேயே தங்கி விட்டார். அடுத்த நாள் கிளம்பும் வேளையில் , வந்தது பில் . மொத்தம் பன்னிரெண்டாயிரத்து சொச்சம்.

அட கடவுளே! அதான் பணம் க்ளைம் பண்ணியாச்சே என்றால்,” பணம் க்ளைம் பண்ணியது ரிஜெக்ட் ஆகிவிட்டது ”என்று கூறியிருக்கிறார்கள். என்ன என்று இன்ஷூரன்ஸ் கம்பெனியிடம் விசாரித்தால், "இம்மாதிரியான நோய்களுக்கு ,அதாவது சாதாரண காய்ச்சலுக்கு பெட்டில் அட்மிட் ஆக வேண்டிய அவசியம் இல்லாத காரணத்தினால் ரிஜெக்ட் செய்யப்படிருக்கிறது"என்று கூறியிருக்கிறார்கள்.

நண்பருக்கு தலை சுற்றி விட்டது. எவ்வளவோ பேச்சு வார்த்தை நடத்திய பின்னும் அவர் , பணம் கட்டியே ஆக வேண்டும் என்று கூறிவிட்டனர். வேறு வழி இன்றி , அவர் அங்கே பணத்தை அழுதுவிட்டு வந்தார். சாதாரண காய்ச்சல் காஸ்ட்லி காய்ச்சல் ஆகிவிட்டது.

அவருடைய பில்லை வாங்கி பார்த்தேன்.எனக்கு நிறைய சந்தேகங்கள்.

1)ஏங்க ஒருநாள் ரூம் வாடகை 2500ஆ!! அதுவும் ஏசி இல்லாமல்??. ஸ்டார் ஹோட்டெல்ல கூட அவ்வளவு கிடையாதே!!

2) முதலில் தவறாக எடுத்துவிட்டோம் என்று இரண்டு தடவை X-Ray எடுத்து இருக்கிறீர்கள். அது உங்களது தவறு. அதற்காக ஏன் இரண்டு தடவை பில் போட்டு இருக்கிறீர்கள்??

3)ஏங்க, இந்த மாதிரியான சாதாரண காய்ச்சலுக்கு பெட்டில் சேர்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்ற அடிப்படை கூட உங்களுக்கு தெரியாதா? தெருமுக்குல சின்ன கிளினிக் வச்சிருக்குற டாக்டர் கூட சொல்லிருவாறே!!

4)கேஷ்லெஸ் கார்டுக்கு கிளைம் பண்ணி ,ரிஜெக்ட் ஆகி வந்த தொகை 30,000என்று எழுதியிருக்கிறது. ஆனால் கட்ட வேண்டிய தொகை என்று 12,000 வசூலிக்கப்பட்டது. எப்படீங்க இப்படியெல்லாம் ??.

இனிமே ,மருத்துவமனைக்குன்னு போகனுமுனா கொஞ்சம் யோசிச்சிட்டுதான் போகணும் போல இருக்கு.

...............................................................................................................................................................................

இந்த பதிவு சப்புனு போயிடக்கூடாது பாருங்க..அதனால காரமா ஒரு விசயம் சொல்றேன் கேளுங்க.சென்ற வாரம் சன் பிக்சர்ஷின் “கண்டேன் காதலை” படம் பார்த்தேன். ஒரு தடவை பார்க்கலாம். அதில் , தமன்னா விருத்தாச்சலம் தொகுதியில், , சாரிங்க , பகுதியில் இறங்கும் போது, ஒரு மொட்டை பாஸ் , பைக்கில் வந்து கூப்பிடுவானே.. அந்த குரல எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கே.. ..கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு ஒரு கப்பல் பரிசளிக்கபடும்.

பிறந்தநாள்- வாழ்த்துக்களும்,முக்கியத்துவமும்

2009-10-28T04:21:00.000-07:00

இன்றைய சூழலில் ,பிறந்த நாள் கொண்டாடுவதென்பது ஒரு தவிர்க்க முடியாத சிறு நிகழ்வாகி போய்விடுகிறது. சிறு குழந்தை முதல் முதியவர் வரை, தன்னுடைய பிறந்த நாளை விரும்பாதவர் யாரும் இலர். இதில் சில விதி விலக்குகளும் உண்டு.

பள்ளி பிராயத்திலே, பிறந்த நாள் என்பது புது படம் ரிலீஸ் ஆவது போல.சீருடைக்கு விடுமுறை கொடுத்து ,வண்ண ஆடையை அணிந்து , கையில் ஒரு பெரிய டப்பாவில் அப்பா வாங்கி கொடுத்த நுயுட்ரின் சாக்லேட்டை கொண்டு போய் வகுப்பு ஆசிரியருக்கு கொடுத்து விட்டு , முதல் பீரியடில் பிறந்த நாள் வாழ்த்து பாடலை கேட்டு விட்டு , கோயிலில் பூசாரி பிரசாதம் கொடுப்பது போல் டப்பாவை ஏந்தி கொண்டு அனைவருக்கும் சாக்லெட் கொடுத்தால்தான் , ஒரு தேவதை போன்ற எண்ணம் மனசுக்குள் தோன்றும்.இதில் மற்றொரு சுகம் என்னவென்றால் ,முடிந்த மட்டும் அன்று முழுவதும் எந்த ஆசிரியரும் அடிக்க மாட்டார்கள்.அதற்காகவே இரண்டு தடவை பிறந்த நாள் கொண்டாடுபவர்களும் உண்டு . என்ன வென்று கேட்டால் "அன்று சர்டிபிகேட் படி, இன்று ஜாதகப்படி " என்பர். இதிலும் அன்றைக்கு அம்மாவிடம் அடம்பிடித்து வாங்கி வந்த காசில் தன்னுடைய நெருங்கிய நண்பனுக்கு( எதுக்கு வம்பு நண்பிக்கும்) பை ஸ்டார் சாக்லேட்டோ ,டேய்ரீ மில்க் சாக்லேட்டோ கண்டிப்பாக உண்டு.

கல்லூரி பிறந்த நாள் விழாக்களை பற்றி சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. சாக்லெட் எல்லாம் ஓல்ட் டைப். குரூப் ட்ரீட் என்று, பேக்கரியிலோ, காபி ஷாப்பிலோ , அப்பாவின் பணம் திவால் ஆகும் .பரீட்சை நேரம் பிறந்த நாள் வந்து விட்டால், ஒன்று எக்சாமை போஸ்ட்போண்டு பண்ணுவார்கள் அல்லது பிறந்த நாளையே போஸ்ட்போண்டு பண்ணி விடுவார்கள். ஆக மொத்தம் அன்று மட்டும் ஒரு குட்டி கதாநாயகன் கதாநாயகி ஆகிவிடுவார்கள்.

வேலைக்கு செல்பவர்களை எடுத்துகொண்டோமானால் , பாதி பேர் பிறந்த நாளை மறைத்து விடுவர். "எதுக்கு தேவை இல்லாமல் வெட்டி செலவு" என்று. "ஆனாலும் விடமாட்டோம்" என்று நண்பர்கள் ஊரெல்லாம் தமாரம் அடித்து விடுவதும் உண்டு. ஆனபோதும் ,திருமணத்திற்கு முன்னால் , வேலைக்கு செல்லும் பலருக்கு தத்தம் பிறந்த நாள்களின் போது, சிறு வலி இருக்கும்.குடும்பத்தினருடன் இல்லாமல் இருப்பது, கல்வி கடன், உயர் பதவி மற்றும் வேலைக்களுக்கான அலைச்சல் என்று பல. பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் கொண்ட மகிழ்ச்சி சிறிதாக ,சிலருக்கு பெரிதாக குறைந்திருக்கும்.

இவ்வாறு வருடத்துக்கு ஒரு நாள் மட்டும் வரும் (சிலருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட) பிறந்த நாளின் மகிழ்ச்சி என்பது எப்பொழுதும் நிரந்தரமான ஒரே அளவாய் இருப்பதில்லை.ஆழ்ந்து கவனித்தோம் என்றால் பள்ளியிலும் கல்லூரியிலும் கொண்டாடப்படும் பிறந்த நாள் ,தன்னை முன்னிருத்தியே இருக்கும். அதன் பிறகு வருபவை 80 சதவிகிதம் நண்பருகளுக்காகவோ, குடும்பதினர்களுக்காகவோ இருக்கும்.

பக்குவப்பட்ட சிலர் தான்,தன்னுடைய பிறந்த நாளை,மற்றவர்களுக்காக உபயோகப்படுத்தி கொள்வார்கள்.கண்தானம் செய்வது, அநாதை இல்லம் சென்று உணவு கொடுப்பது , வீட்டில் இருக்கும் முதியவர்களின் ஏதாவது ஒரு ஆசையை நிறைவேற்றுவது என்று பல.அதிலே தனி சுகமும் ஆத்மா திருப்தியும் உண்டு.

நண்பர்களே!! நாமும் நம்முடைய பிறந்த நாளை பயனுள்ள முறையில் கொண்டாடுவோம் ..நம்மை சுற்றி உள்ளவர்களுக்காக.!!!

நாளை பிறந்த நாள் காணும் என் அன்பு கணவருக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!!. எண்ணிய எண்ணம் யாவும் இனிதே துலங்க ,இதயத்தின் ஆழத்தில் இருந்து வாழ்த்துகிறேன் !!.

புதிதாய் ஓர் ஆரம்பம்...

2009-10-24T04:04:00.000-07:00

கடந்த ஒரு மாத காலமாய் , காலையில் நடைபயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற முடிவும் முயற்சியும் ,பல தடங்கலுக்கு பிறகு ,ஒருவழியாய் நேற்றில் இருந்து அமுலுக்கு வந்துவிட்டது. மாசற்ற, காலை காற்றை சுவாசிப்பதென்பதே ஒரு சுகம்தான்.அதிலும் அமைதியான வேளையில் என்கின்றபோது, உடம்போடு சேர்ந்து மனதும் வலுப்படுவது போன்றதொரு எண்ணம்.

தமிழக அரசு ஆங்காங்கே நிறுவி இருக்கும் பூங்காக்கள்,உடற்பயிற்சி, யோகா போன்ற, நல்ல விசயங்களை வலியுறுத்தும் விதமாக விளங்கி வருகிறது என்றே கூறலாம்.அதன் மூலம் பலர் பயனடைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கு இல்லை.

வீட்டின் அருகில் இருக்கும் சிவன் பூங்கா ( ஞானி மன்னிப்பாராக!! ஜீவா பூங்கா) எங்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம். நல்ல அகலமாய், காற்றோட்ட வசதியுடையதாய்,தியான மண்டபத்தோடு கூடிய இடம் அது.அங்கே வளரும் செடிகளுக்கான நாற்று பண்ணையும், அதனோடு இணைந்துள்ளது. எனக்கு தெரிந்து ,சென்னையில் கழிப்பிட வசதியோடு அமைந்த ஒரே பூங்கா இதுவாய் தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.(பராமரிப்பு எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை பற்றி தெரியவில்லை).

காலை 5 மணிக்கு தொடங்கும் மக்களின் உடல் மற்றும் நடை பயிற்சி கிட்ட தட்ட 8.30 மணி வரை தொடர்கிறது . உடல் வளமே முக்கியம் என்பதை இது போன்ற இடங்களில் தெரிந்து கொள்ளலாம். 65 வயது வரையிலும் பயிற்சி செய்கிறார்கள்.இறகுப்பந்து விளையாடுவதற்கும் கூட தனி இடம் உள்ளது.சமீப நாட்களாய் இலவச முறையான யோகாசன பயிற்சியும் அங்கே நடந்து வருகிறது.மக்களும் சரியாக அதை உபயோகப்படுத்தி கொள்கிறார்கள்.இதைதவிர மாலை நேரங்களில் குழந்தைகள் விளையாடுவதற்கேற்ற சறுக்கு மைதான வசதியும் உள்ளது. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் திறந்ததாதலால் ஒட்டு மொத்த பராமரிப்பு நன்றாகவே உள்ளது. தொடர்ந்தும் இதே நிலையில் இருந்தால் மகிழ்ச்சிதான்.

பொதுவாக நடை பயிற்சி செய்யும் போது அனைவரும் ஒரே திசையில்தால் நடந்து செல்வோம்.நேற்று நான் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த போது ,எதிர் திசையில் இருவர் சென்று கொண்டிருந்தனர்.என்னவென்று பார்த்தால் தீபாரதனையோடு கூடிய பூஜை செய்து சாமி கும்பிட்டு வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.பக்கத்தில் "இங்கே வழிபாடு கூடாது " என்ற பலகையும் இருக்கிறது.பூங்காவிற்கு எதிரிலேயே காவல் நிலையமும் இருக்கிறது. பாதுகாப்பிற்கும் பஞ்சமில்லை என்னவோ போங்க ..பூங்கா பூங்காவாய் இருந்தால் சரி. .

நன்றிகளுடன் மீண்டும் நான்...

2009-10-03T04:57:00.000-07:00

வாழ்வின் இனிய தருணங்கள் சிலவற்றில் திருமணமும் ஒன்று. அதிலும் பல வருடங்கள் கடந்து நண்பர்களை அத்தருனங்களிலே சந்திப்பது என்பது மிகவும் மகிழ்ச்சியான நெகிழ்ச்சியான ஒன்று. என் அழைப்பிதழை ஏற்று ,எனது திருமணத்திற்கு நேரில் வந்து வாழ்த்திய நண்பர்களுக்கும், தொலைபேசி வழியாய் வாழ்த்திய நண்பர்களுக்கும், மின்னஞ்சல் மூலம் வாழ்த்திய நண்பர்களுக்கும், சாட்டிங்கில் (தமிழ்ல என்னாப்பா?) வாழ்த்திய நண்பர்களுக்கும் நன்றிகள் பல .

என்றும் அன்புடனும் நட்புடனும்

ரசனைக்காரி

நகைச்சுவை கதம்பம்

2009-07-12T06:52:00.000-07:00

ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும்போது நடந்த நிகழ்வு இது.பள்ளி ஆண்டுவிழாவிற்காக, எங்கள் வகுப்பின் சார்பாக ஒரு குடும்ப நாடகம் நடத்துவதாய் ஏற்பாடு செய்தோம். ஒரு வீட்டில் இரு மருமகள்களும் ஒற்றுமையாய் இருக்கவேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி அமைந்த நாடகம் அது. நான் இளைய மருமகளாயும், எனது தோழி சந்திரலீலா எனது கணவனாகவும் நடித்திருந்தோம். நாடக ஒத்திகையெல்லாம் கூட நன்றாக நடந்தது.

விழா நாளன்று ,எனக்கு பெரிதாய் எந்த பயமும் இல்லை ,சேலை அவிழ்ந்து விடக்கூடாதே என்பதைத் தவிர..ஆனால் லீலா மிகவும் பதட்டமாய் இருந்தாள். பேண்ட்டுக்கு மாட்டுவதற்காக கொண்டு வந்திருந்த அவளது கோபக்கார அண்ணனின் பெல்ட்டை தொலைத்துவிட்டாள்.

நாடகம் வேறு ஆரம்பித்துவிட்டது.ஒரு காட்சியில் நானும் எனது அக்காவும்(மூத்த மருமகள்) சண்டையிடும் போது,எனது கணவனான லீலா வந்து என்னை அதட்டி வீட்டினுள்ளே அழைத்துசெல்வது போல் ஒரு காட்சி. அக்காட்சியும் வந்தது.

நாங்கள் இருவரும் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தோம். வேகமாய்(பதட்டமாய்) அங்கே வந்த லீலா, “ படிச்ச பொண்ணு மாதிரியா நடந்துக்குர. வாடி உள்ள” என்று வசனங்களையெல்லாம் சரியாக கூறி, என்னை அழைத்து செல்வதற்கு பதில் என் அக்காவை அழைத்து சென்று விட்டாள். எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்களிடையே சலசலப்பும் சிரிப்பும் ஆரம்பமாகியிருந்தது.

நான் பேந்த பேந்த மேடையிலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். ஏற்கனவே இருந்த குழப்பம் தீர்வதற்குள், அடுத்த காட்சிக்கு வந்த என் அக்காவின் கணவனான , என் தோழி ரோஸ்மேரி, கடகடவென்று வசனங்களை ஒப்பித்துவிட்டு, “ வாடி உள்ளே” என்று என் கையை பிடித்து இழுத்தாள். நான் அழுது விடும் குரலில், “ஏய்...உங்கூட நான் வரக்கூடாதுடி” என்று சொல்ல, அனைவரும் ”ஓ” வென்று கத்தி சிரிக்க, நாடகம் சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிரியரின் பிரம்படி காலையும் முதுகையும் பதம்பார்க்க,

இனிதே நிறைவடைந்தது நாடகம்.

.........................................................................................................

நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும்போது நடந்த நிகழ்வு இது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தமிழ்மொழிவழி கற்றலில் படித்துவிட்டு , ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து ஆங்கிலமொழிவழி கற்றலில் , புதுப்பள்ளி ஒன்றில் சேர்ந்தேன்.ஆகவே, அப்போதைய என்னுடைய ஆங்கில அறிவு எப்படி இருக்கும் என்று சொல்ல தேவையில்லை. கிறிஸ்துமஸ் சிறப்பு நிகழ்ச்சியாக வினாடி வினா ஏற்பாடு ஒன்று ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

கேள்வியும் பதிலும் முன்னமே கொடுக்கபட்டுவிட்டது.யார் கேள்வி கேட்பார், யார் அதற்கு பதில் சொல்லவேண்டும் என்பதையும் ஒத்திகை பார்த்தாயிற்று. நல்ல்வேளையாக நான் ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் விடை சொல்வதாய் அமைந்திருந்தது அவ்வினாடி வினா. ஒத்திகை சமயங்களில் எல்லாம் அனைவரும் வட்டமாக அமர்ந்திருந்து பயிற்சி எடுத்தோம். விழா நாளும் வந்தது.

மேடையில் இருபுறமும் இருக்கைகள் போட்டு வினாடி வினா ஆரம்பமானது.மைக்கை என்னிடமிருந்து எட்டு இருக்கைகள் தள்ளி நிறுத்தியிருந்தார்கள். அவ்வளவு தூரம் நடந்து சென்று, பதில் சொல்லவேண்டும் என்று பயமும் தடுமாற்றமும் என்னுள்.பலமுறை என் பதிலை சொல்லிபார்த்துக் கொண்டும், மறந்துவிடக்கூடாதென்று ஆத்தா பராசக்தியையும் வேண்டிக்கொண்டிருந்தேன்.

வினாடி வினா நல்லபடியாக நடந்துகொண்டிருந்தது. மற்ற அனைவரும் தைரியமாக போய், புன்னகைத்தபடியே மைக்கில் கேள்வியும் பதிலும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கும் சிறிது சிறிதாக நம்பிக்கை பிறந்தது. நாமும் சிரித்தமுகத்துடன் சென்று பதில் சொல்ல்வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்துக்கொண்டேன். எனக்கான கேள்வியை மைக்கின் அருகே அமர்ந்திருந்த என் தோழி கேட்டாள்.

நானும் ஒயிலாக நடந்து சென்று, புன்னகையுடன் எனது பதிலை சொன்னேன். சொன்னதுதான் தாமதம், மொத்த பள்ளியும். சிறப்பு விருந்தினர்களும் கலகலவென்று சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். அட அப்படி என்ன பதில் சொன்னேன் என்று கேட்கிறீர்களா?? “Pass” என்றுதான் சொன்னேன். இதற்கு ஒரு சிரிப்பா!!

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் நெடுங்குருதி

2009-07-10T22:35:00.000-07:00

சமீபத்திய எனது வாசிப்புகளில் , வெம்மையின் உக்கிரத்தை, என்னுள் , எழுத்துக்கள் மூலம் பாய்ச்சிய உணர்வை உண்டாகியது எஸ்.ரா அவர்களின் "நெடுங்குருதி" நாவல். விவசாயம் மறந்த, அனல் விழுங்கும் ஓர் கிராமத்தை "வேம்பலை" எனும் ஊர் மூலம் , பல படிமங்களில் நம் கண் முன்னே விரிய விட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

பால்ய நினைவுகளையும் , பாழ்பட்டு போன பல மனித வாழ்க்கைகளையும் , சிதிலடைந்து போன வீடுகளின் வரலாறுகளையும் , பன்முக நுணுக்கமாய் கையாளப்படிருக்கிறது இந்நாவலில். களவே தொழிலாக கொண்ட, ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த , ஒரு குறிப்பிட்ட இன மக்களின் வாழ்வே , இந்நாவலின் கதை மாந்தராய் விளங்குவது ,ஓர் சிறப்பான அம்சமாகும் .

இரு தலைமுறைகளின் வாழ்வை , கோடைகாலம் , காற்றடி காலம், மழை காலம், பனிக் காலம் என நான்கு நிலைகளில் கோர்க்கப்பட்டிருக்கிறது . வாசிப்பின் இடையே , பல இடங்களில் நிறுத்தி , நாவலின் அப்போதைய நிகழ்வை , கற்பனை செய்து ரசிக்கும்படியாய் உள்ளது. ஒரு சிறு விடயத்தை கூட , அருகே நடக்கும் பிம்பமாய் உரு படுத்தி இருப்பது பிரம்மிப்புக்குரியது.

பல உதாரணங்களை மேற்கோள் காட்டலாம். அவற்றில் ஒன்று சென்னம்மா. பொதுவாக கதைகளில், முக்கிய கதை மாந்தர்கள் பொருட்டு தரும் வருணனை , ஏனோ சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு இல்லா சாபமாகிவிடும். ஆனால் நெடுங்குருதியில் சென்னமாவின் பாத்திரம் உலாவும் மணித்துளிகள் சிறிதே ஆனாலும் , அவரைப்பற்றி ஆசிரியர் மூலம் , நம்மில் எழும் பிம்பங்கள் ..அடேயப்பா! வார்த்தைகளில் வரையறுக்க முடியாதவை. தலைமுறை தாண்டியும் அவளை வேம்பலையில் இணைத்திருப்பது ,கதையின் யதார்த்தத்தையும் , ஆசிரியரின் திறனையும் காட்டுகிறது.

நாகுவின் சகோதரிகளாக வரும் நீலாவும் ,வேணியும் வேம்பலையை அழகு படுத்துகிறார்கள். நாகுவின் அய்யா, அம்மா, தாத்தா இவர்களுடைய வாழ்வியல் முறைகள் , இயல்பான கிராமிய மனிதர்களின் நிலைப்பாடு. அதுவும், அய்யா களவிற்கு சென்று விட்டு திரும்பும் போது, கொண்டுவரும் அரிக்கேன் விளக்கும் , அதைப்பற்றிய நிகழ்வுகளும் ,நாமும் அவர்களுடன் வாழ்வதை போன்றதொரு நிலையை ஏற்படுத்துகிறது.

ரத்னாவதியின் வாழ்வு, ஏனோ மனதை நெகிழவைத்து, இறுதியில் நிசப்தத்தை சுவாசிக்க செய்வது போல் இருந்தது. திருமாலின் வாழ்பனுவங்கள் வித்தியாசமான ,ஏக்கத்திற்குரிய குறிப்புகள். வசந்தாவின் நட்பும், திருமண வாழ்வும் கிராமத்து பெண்களுக்கே உரிய ஓடங்கள். இந்நாவலின் ஒவ்வொரு எழுத்துக்களும், உயிர் பெற்று எழுந்து வந்து ,நம் குருதியில் கலந்துவிட்டதைப் போன்ற உணர்வு மேலிடுகிறது.

நாவலைப் படித்த பின்பும், சருகாகிப்போன வேம்பலையை பற்றிய பசுமையான நினைவலைகளும், நாமும் அங்கே வாழ்ந்தோம் என்ற எண்ணமும் ஓங்குகிறது. கோடையின் வெப்பத்தை கூட ரசிக்க வைத்த நாவல் நெடுங்குருதி. தார்ச்சாலைகளில் நடக்கும்போது ஏற்படும் வியர்வைத்துளிகள் கூட வேம்பலையை ஞாபகப்படுத்தும் என்பதில் ஐயமில்லை.

“கோணங்கி எனும் மாயக்கதையாளன்” எனும் கட்டுரையில் (ஜீன் 2009, உயிர்மை) , கோணங்கி கூறியிருப்பதாய் சில விசயங்களை எஸ்.ரா கூறியிருப்பார். அஃதாவது, “எழுத்தாளன் மண்புழுவைப்போல கிராமத்து மண்ணை தின்று ஊர்ந்து திரிய வேண்டும். இருட்டுக்குள் கால் பின்னப்பட்டு நிற்கும் கழுதையின் மெளனம் புரிய வேண்டும்” என்று. இவையனைத்தும் எஸ்.ராவிற்கு பொருந்துமாகையால், அவருடைய “நெடுங்குருதி” தவிர்க்க முடியாத முக்கியமான நாவலாய் ஆகிவிட்டது.

விடியலை நோக்கிய ஓர் இரவு...

2009-06-28T22:08:00.000-07:00

உஷ்ணம் கலந்த, நீண்ட கரிய சாலைகளை, எனது ஸ்ப்ளெண்டர் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. எத்தனை சிக்னல்களை விதிமுறையின்றி கடந்திருப்பேன் என்பது ஞாபகத்தில் இல்லை. மாலை நேரத்து எதிர்வெயில் ஹெல்மெட்டின் கண்ணாடிக்குள் புகுந்து கண்ணை உறுத்திற்று. மற்ற நாட்களை விட இன்று அதிகமாய் தலையிலிருந்து வியர்வை கசிந்து, காது மடல்களருகே இறங்கி, உப்பு காற்றை நாசியில் தவழவிட்டது.

ஹெல்மெட்டை கழற்றி எறிந்து விடலாமா? என்று கூட ஒரு நொடி யோசித்தேன். “நேற்றாய் இருந்தால் செய்திருப்பாய்” என்று என்னில் இருந்து ஒரு குரல் என்னை ஏளனம் செய்தது. அதுவும் உண்மைதான். நேற்றுவரை நான் Mr.C.ரமேஷ் சீனியர் சாப்ட்வேர் இன்ஜினியர். ஆனால் இன்றோ C.ரமேஷ் அன் எம்ப்ளாயி.

பெரிய கம்பெனி என்றில்லாத, ஒரு மத்தியதர மென்பொருள் கம்பெனியில் 3 வருடமாக, நாயாய் நேற்றுவரை உழைத்தவன். அதனால்தான் என்னவோ, நாய்க்கு பிஸ்கட் தூக்கியெறிவது போல, பிங்க் ஸ்லிப் கொடுத்து விரட்டிவிட்டனர். நன்றி கெட்டவர்கள்!

சங்கம் தியேட்டர் கடந்தவுடன்,மெதுவாய் வண்டியை வலப்பக்கம் திருப்பி,நேரு பூங்காவின் வாசலருகே ப்ரேக் பிடித்தேன். ரோஸ்நிற கவுன் போட்ட, இரண்டு வயதையொத்த குழந்தையொன்று, கருப்புநிற சுடிதார் பெண்மணியிடம் பலூன் வாங்கித்தரும்படி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது. வார நாட்களில் கூட கூட்டம் அதிகமாய் இருப்பதாய் தோன்றியது.முடிந்தமட்டும் வண்டியை ஓரமாய் நிறுத்தி பூட்டிவிட்டு, உள்ளே நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

இப்பூங்காவிற்கும் எனக்கும் நிறைய உளவியல் தொடர்புகள் இருப்பதாய் இப்பொழுதுவரை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். கடந்த ஐந்துவருட சென்னை வாழ்க்கையில், எந்த சூழலில் அமைந்த பிரச்சனை என்றாலும், இங்கு வந்து சிறிது நேரம் அமர்ந்துவிட்டு செல்லும்போது, மனம் தீர்வை நோக்கி ஓட ஆரம்பிப்பதை கவனித்திருக்கிறேன். வேலை தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த ஒருவருட கால கட்டம், இப்பூங்காவில் என்னை நானே உணர்ந்த நாட்கள்.அதனால்தான் என்னவோ, என்னையுமறியாமல் என் உள்மனது, இன்று வண்டியை நேராக இங்கே கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறது.

புல்தரையை ஒட்டிய பச்சைநிற மரப்பெஞ்சில் உட்கார்ந்தேன்.ரோஸ்கவுன் குழந்தை மஞ்சள் பலூனை உதைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. விட்டு அகலா நிழல்போல, மனம் மதியம் நடந்ததையே அசைபோட்டு அலற்றிக் கொண்டிருந்தது.
“மிஸ்டர் ரமேஷ்! கம்பெனியிலிருந்து உங்களை வேலை நிறுத்தம் செய்வதாய் முடிவெடுத்திருக்கிறோம்.ஐ ஆம் ரியலி வெரி சாரி”
இதற்கு முன்னும் பின்னும் நடந்த சம்பாஷணைகளில் மனம் ஏனோ லயிக்கவில்லை. மனதிலிருந்த திட்டங்கள், சந்தோசங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் வழிந்தோடிவிட்டது போல் இருந்தது. ரேஸில் தடுமாறி தலை குப்புற விழும் குதிரையை போல இருந்தது இந்நாள்.

வாசலருகே வந்து, இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து வாட்டர் பாக்கெட் வாங்கிக்கொண்டேன். நான் செய்வதையே திரும்ப செய்து கொண்டிருக்கும் நிழலை பார்த்தபடியே, நடந்து சென்று, மறுபடியும் பெஞ்சில் அமர்ந்துகொண்டேன்.
இளம்பெண்கள் ஜாகிங் என்ற பெயரில், மற்றவர்களின் மூச்சழுத்தத்தை அதிகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சிலர் முன்னும் பின்னும் வளர்ந்திருந்த தொப்பையின் அளவை குறைக்க குனிந்து நிமிர்ந்து கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். காதலர்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் பூங்காவை அலங்கரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

குழந்தைகள், பச்சை மஞ்சள் நிற பலூன்களை தூக்கிப்போட்டு வண்ணமயமாய் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். ரோஸ்கவுன் குழந்தை, பலூனின் கயிற்றை பிடித்து எடுக்க போராடிக்கொண்டிருந்தது.ஒவ்வொரு தடவை கயிற்றை பிடிக்க போகும் போதும், பலூன் நழுவிக்கொண்டிருந்தது.

வாட்டர் பாக்கெட்டை பிரித்து, சிறிது குடித்துவிட்டு.மீதியை முகத்தில் பீய்ச்சிக்கொண்டேன். ஊரிலிருக்கும் அம்மா ஞாபகத்திற்கு வந்தாள்.
“ரமேஷு, வசந்திக்கு போட்ட மாதிரியே, சுமதிக்கும் இருபது பவுன் போட்டுரோம்னு சொல்லிருக்கு..மறந்துடாத..”
“என்னம்மா நீ..இதபோயி ஞாபகபடுத்திகிட்டு..எனக்கு தெரியாதா?”
பொங்கலுக்கு வீட்டிற்கு போனபோது அம்மாவிடம் பேசியது மனதை பிசைந்தது. பழைய நினைவுகளில் சிறிது மூழ்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்பா செல்லையா.சொந்தமாக சவரகடை வைத்திருந்தார். நாள் வருமானம் 30 ஐ தாண்டுவதே கஷ்டம். அம்மாவும், பாதியிலே படிப்பை விட்ட இரு தங்கைகளும் வயல் வேலைக்கு சென்று குடும்பத்தை நடத்தினர். நான் விடுதியில் தங்கிப்படிக்கும்போது, வீட்டிற்கு செல்லவே கஷ்டமாயிருக்கும். வறுமையின் சுவட்டை வாரி இறைத்ததைப்போல் இருக்கும் வீடு. ஆனாலும் அம்மா எப்பொழுதும் சிரித்த முகத்துடனே இருப்பாள்.
“நீ ஒரு வேலைக்கு போயிட்டேனா எல்லாம் சரியாகிடும்..நீ அதுல மட்டும் கவனமாயிருப்பு” என்று அடிக்கடி சொல்வாள்.

படித்ததும் உடனே வேலையும் கிடைத்துவிடவில்லை. இந்த சிங்கார சென்னை வந்து ,ஒருவருடம் நண்பர்களின் உணவு,உடை,உறைவிடத்தை பகிர்ந்துகொண்டேன்.இப்பூங்காவிற்கு வரவும் பழகியிருந்தேன்.
ரோஸ்கவுன் குழந்தை இன்னும் நழுவிக்கொண்டிருக்கும் பலூனின் கயிற்றை பிடிக்க போராடிக்கொண்டிருந்தது. கருப்பு சுடிதார் ,நழுவிய பலூனை குழந்தையின் அருகே தள்ளிவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஏனோ கயிற்றை மட்டும் குழந்தையின் கையில் கொடுக்கவில்லை.

இரண்டாவது வருட ஆரம்பத்தில், ஒரு சாதாரண கம்பெனியில் 6,000 ரூபாய் சம்பளத்திற்கு வேலை கிடைத்தது. ஒரு வருடமாய் அற்றுப்போயிருந்த தொடர்பை அன்று புதுப்பித்துக்கொண்டேன் வீட்டில். அதற்கு பிறகு நிறைய மாற்றங்கள். குடிசை ஓடானது, குண்டு பல்ப் டியூப் லைட் ஆனது, கொல்லையில் டாய்லெட் கட்டியது, கடையை வாடகைக்கு விட்டு வீட்டில் பசு கட்டியது, வசந்திக்கு வரன் பார்க்க ஆரம்பித்தது என நிறைய...

8 மாதங்களுக்கு பிறகு, அந்த கம்பெனியை விட்டு, இதோ இன்று பிங்க் ஸ்லிப் கொடுத்த கம்பெனியில், ஆரம்ப சம்பளம் 12,000 க்கு மாறினேன். நான் ஒரு பெரிய நிலைக்கு வந்துவிட்டதாய் வீட்டில் அனைவரும் பூரித்தனர். அம்மாவும் சுமதியும் வயல் வேலைக்கு செல்வதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். வசந்திக்கு 20 பவுன் போட்டு கவர்மெண்ட் வாத்தியாருக்கு கல்யாணம் செய்து கொடுத்தோம். போன தடவை ஊருக்கு சென்றிருந்தபோது, ஊர் கண் பட்டுவிட்டது என்று ராமாயி ஆச்சி எங்கள் நால்வரையும் உட்காரசொல்லி, உப்பு மிளகாய்வத்தல் வைத்து திருஷ்டி கழித்து நெருப்பில் தூக்கி போட்டார். சடசடவென்று வெடிக்கும் சப்தம் கேட்டு “திருஷ்டியெல்லாம் கழிஞ்சிருச்சி புஷ்பா ” என்று அம்மாவை பார்த்து கூறினார்.

“அங்கிள்..அங்கிள்..உங்க காலுக்கு கீழே பலூன் பறந்து வந்துடுச்சி .. எடுத்துக்கவா?”
திடுக்கிட்டு, சிறு புன்னகையுடன் குனிந்து பலூனை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தேன்.
“தாங்க்ஸ் அங்கிள்” பலூனிலிருந்த தூசியை துடைத்துக்கொண்டே போய்க்கொண்டிருந்தான்.

ரோஸ்கவுன் குழந்தை இப்பொழுது லாவகமாய் பலூனின் கயிற்றை பிடித்து, தெத்துப்பல் தெரிய, பலூனை போவோர் வருவோர் காலிலெல்லாம் அடித்து , சிரித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. மெதுவாக எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன். இனிமேல் என்ன செய்வது? கல்யாணத்திற்கு வாங்கிய லோன் மாதமாதம் கட்டவேண்டும். வண்டி வாங்கிய பணத்திற்கு வட்டி கட்ட வேண்டும். தங்கியிருக்கும் அறைக்கு வாடகை கட்டவேண்டும். இதைதவிர மாதமாதம் செல்போன் பில் வேறு கட்டவேண்டும்.

இப்படி நிறைய “வேண்டும்” கள் அடுக்கடுக்காய் கண்முன் விரிந்தது.
காலடியில் ஏதோ மெத்தென்றது. ரோஸ்கவுன் குழந்தையின் பலூன்தான். “குனிந்து எடுத்துக்கொடுக்கலாமா” என்று யோசிப்பதற்குள், தன் பிஞ்சுவிரல்களால் லாவகமாய் பலூனின் கயிற்றை பிடித்து, என் கால்களில் அடித்து மகிழ்ந்தது. குழந்தை ஏதோ என்னிடம் சொல்லியதுபோல ஒரு உணர்வு. வெளியே வந்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.
“நீ ஒரு நல்ல வேலைக்கு போயிட்டேனா எல்லாம் சரியாகிடும்..நீ அதுல மட்டும் கவனமாயிருப்பு” - அம்மாவின் குரல் சுகந்தமாய் எங்கிருந்தோ கேட்பது போலிருந்தது.

இரவின் குளுமையை ரசித்துக்கொண்டே, வண்டியை ரூமை நோக்கி விட்டேன் , விடியலை எதிர்பார்த்து நம்பிக்கையுடன்....

உங்களுக்காக ஒரு ரொமான்ஸ் பதிவு...

2009-06-18T05:24:00.000-07:00

தொயந்து சோகமாவே எழுதி, அல்லாத்துக்கும் அழுகாச்சி காட்டுனதால,நெறைய பேர் நொந்து போயிருக்கீங்கனு கமெண்ட்டு,மெயில பாத்தாலே தெரியுது மக்கா...அதனால நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துக்கினேன்.இந்த பதிவுல தம்மாத்துண்டு இயத்துலகூட சோகாச்சி வரக்கூடாதுன்னு முடிவு கட்டிக்கினேன்.அத்தால உங்க எல்லாத்துக்கும் ஷோக்கா அதான்பா இன்கிலிபீச்சுல ரொமாண்டிக்கா ஒரு கத சொல்றேன் கேட்டுக்கோ..கத சொல்லும்போச்சு மட்டும் நான் தெளிவாத்தான் சொல்லுவேன்.அதால யாரும் கிராஸ் கொஸ்டின்னெல்லாம் கேக்ககூடாது..சொல்லட்டா......
கதை:
கழுத்தில் புது மஞ்சள் சரடு மின்ன ,கணவன் செந்திலோடு ஒட்டி நடந்தாள் சுந்தரி.நேற்றுதான் திருமணம் நடந்தது.ஈவின்ங் ஷோவிற்கு இரண்டு டிக்கெட்களை எடுத்துக்கொண்டு ,சுந்தரியை உரசியபடியே நடந்தான் செந்தில்.அவளுடைய சரிகை நெய்த அரக்கு கலர் சேலை அவனுடைய கைகளில் உரசி,அவனை கிறங்க வைத்தது.அவளிடமிருந்து வந்த மல்லிகை மணமும் , மஞ்சள் மணமும் அவனை மோகக்கடலில் மூழ்கச்செய்தன. வீட்டிலேயெ இருந்திருக்கலாமோ என்று அடிக்கடி அவனது உள்மனது கூறியது. சுந்தரியுடன் நடந்து செல்வதே அவனுக்கு சொர்க்கத்தில் நடப்பது போலிருந்தது.தியேட்டருக்குள் நுழைந்ததும் அவளின் மெல்லிய விரல்களோடு தன் கைகளை பிணைத்து கொண்டான்.சுந்தரி கைகளை வெட்கத்துடன் விடுவிக்க முயன்றாள்.உடனே கைகளின் இறுக்கத்தை அதிகபடுத்தினான் செந்தில்.சுந்தரியின் முகம் நாணத்தில் சிவந்து இருட்டில் கூட ஒளி காட்டியது.

ஹலோ இன்னா எல்லாரும் கத வாசிக்கிரீங்களா...புடிச்சிருக்கா..என்னாது நான் வர்ரதுதான் புடிக்கலியா..என்னாப்பா இப்பூடி சொல்லிட்டீக..சரி நான் நடய கட்டுறேன்
.

கதை தொடர்கிறது:
இருவரும் சீட்டில் வந்து அமர்ந்தனர்.திரையில் விக்கோ பல்பொடி விளம்பரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.கண்களில் பெருமை பொங்க சுந்தரியையே பார்த்தான் செந்தில்.அவன் கவனிப்பதை உணர்ந்த சுந்தரி அவனிடம் திரும்பி வெட்கத்துடன் “என்னங்க?” என்றாள்.
“ஒண்ணுமில்லை .நான் ரொம்ப கொடுத்து வைத்தவன்” என்றாவாறே அவளுடைய காதுமடலருகே தொங்கும் முடியை எடுத்து சரிசெய்தான் .
அதற்கு ஒரு புன்னகையை பதிலாய் தந்தாள் அவள்.
படம் ஆரம்பித்தது.தன்னுடைய இடது கையை தூக்கி அவளுடைய சேரின் மேல் வைத்து ,அவளை அணைத்துக்கொள்வதை போல் அமர்ந்தான்.அவளும் அதை விரும்புவதுபோல சற்றே இறங்கி அமர்ந்து, மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

இன்னாப்பா எல்லாரும் தொயந்து படிக்கிரீகளா?? இன்னாது இடலே டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேனா?? சரி சரி அஜ்ஜஸ் பண்ணிக்கோ.இதோ நான் கிளம்பிட்டேன்..

திரைப்படம் ஓடுவதையே மறந்து இருவரும் ஒருவரையொருவர் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டு ஆனந்தப்பட்டனர்.பாடல் காட்சிகளின்போது அவளுடைய கைவிரல்களோடு நாட்டியமாடினான் செந்தில்.சுந்தரி வெட்கத்துடன் கையை விடுவித்துக்கொண்டாள்.
“ஏன்??”-செந்தில்.
“யாராவது பார்க்கபோறாங்க!”-சுந்தரி
“பார்க்கட்டுமே..அதுக்குத்தான் உன் கழுத்துல நான் கட்டின லைசென்ஸ் இருக்கே! “ - செந்தில்.
“அதுக்காக தியேட்டர்லயா?? “ - சுந்தரி.
“அப்போ வீட்டுல வச்சுக்கலாமா ! ம் சொல்லு “ என்று குறும்புடன் கேட்டான் செந்தில்.

கன்னம் சிவந்து நாணத்துடன் அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள் சுந்தரி. பூக்களை வருடும் இளங்காற்றாக அவளுடைய தலையை கோதினான் செந்தில்.சின்ன சின்ன சீண்டல்களிலும் தீண்டல்களிலும் உலகை மறந்தனர்.படத்தின் கதை என்ன என்பது கூட அறியாமல்,திரையரங்கை விட்டு வெளியே வந்தனர்.மூன்று மணிநேரம் மூன்று நொடிகளாய் மாறிப்போனதை நினைத்து இருவருமே வருந்தினர்.

“சுந்தரி. இன்னைக்கு டின்னருக்கு சரவணபவன் போகலாமா?” காரை
ஸ்டார்ட் செய்து கொண்டே கேட்டான் செந்தில்.
“வேணாங்க..மருமகள் தோசை வார்த்திருப்பாள்.நாம் வீட்டில் போயே சாப்பிடுவோம்” என்றபடி காரினுள் ஏறியபடி கூறினாள் நேற்று அறுபதாம் கல்யாணம் கொண்டாடிய சுந்தரி.

என்னா மக்கா..படிச்சீங்களா...அழலையே..அதான் அதான் எனக்கு வேணும்.என்ன கொஞ்சம் கோபமா இருப்பீக கதய படிச்சிட்டு..அதுக்கு நான் என்ன செய்யட்டும்.சோகாச்சி இல்லாமத்தான் எழுதுறேன்னு சொன்னேன்..கோவாச்சி இல்லாமன்னு சொல்லலையே..வரட்டா....கனவு காணாம போயி தூங்குங்க...

காத்திருப்பேன் உனக்காக..!

2009-06-17T05:52:00.000-07:00

வித்திட்ட விதை எல்லாம்
உன் பேர் சொல்ல

திக்கற்று நிற்கிறேன்

நானிங்கே..

காயத்தை மட்டும்
தந்த நீ
ஏன் களிம்பை தர மறுக்கிறாய்

ஊமைக்கனவுகளுக்கு
எப்பொழுது
உயிர் தரப்போகிறாய்.

உன் நினைவுகளில்
என் வார்த்தைகள்
கூட மயங்கி விட்டன
அதனால்தான்

கவிதை கூட

இங்கே வறட்சியாய்..

நான்
உன்னிடத்தில் வந்த போது

என் எதிர்காலத்தையும்....,
உன் கடந்த காலத்தையும்

மறந்து விட்டேன்.

கானலாகிப்போன

காலங்களுக்காக

என்ன செய்வேன் நான்

கண்ணீரை தவிர ..

இமைக்கும் ஒலி கூட

என்னை பயமுறுத்துகிறது

நீ என்னை பிரியும்போது

தனிமையின்

தணலை தாங்கிக்கொண்டு

தள்ளாடும் வயதிலும்
காத்திருப்பேன் உனக்காக..!

மீனாட்சி அக்கா ....

2009-05-26T06:38:00.000-07:00

என் பேரு அபிராமி.எங்க அம்மாவும் அப்பாவும் என்னய அபிராமின்னுதான் கூப்பிடுவாங்க. ஆனா எனக்கு எங்க மீனாட்சி அக்கா கூப்பிடுறதுதான் பிடிக்கும்."அபிக்குட்டி" ,"அபிசெல்லம்" ன்னு அடிக்கடி கொஞ்சுவா.எங்க அக்கா ,உயரமா கொஞ்சம் ஒல்லியா ,ரொம்ப அழகா இருப்பா.பல்லெல்லாம் அடுக்கிவச்ச மாதிரி இருக்கும்.எப்பவும் பாவாடை சட்டைதான் போடுவா.ஏதாவது விசேஷத்துக்கு போனா மட்டும் மஞ்ச தாவணியும் , சிவப்பு பூப்போட்ட பாவாடையும் சட்டையும் போடுவா.அவளுக்கு என்னைய விட பலமடங்கு முடி.இடுப்புக்கு கீழ்தான் தொங்கும்.அவ கண்ணு ரெண்டும் பெரிசா மீனு மாதிரி இருக்கும்.அவ கண்ணுக்காகத்தான் "மீனாட்சி" னு பேர் வச்சேன்னு அப்பா ,வீட்டுக்கு வர்றவங்ககிட்டஎல்லாம் சொல்லுவாரு.

எனக்கு எங்க அக்காவ ரொம்ப பிடிக்கும்தான்.ஆனா சிலநேரம் அவளோட சண்டை போடத்தான் ரொம்ப பிடிக்கும்.இப்படித்தான் ஒரு நாளு,எங்க வீட்டு பக்கமா இருக்குர வேப்பமரத்துல ஊஞ்சல் கட்டி ஆடிக்கிட்டு இருந்தோம்.என்னைய வச்சு கொஞ்ச நேரம்தான் ஆட்டினா.அப்பறம் அவளே ரொம்ப நேரம் விளையாடினா. எனக்கு ரொம்ப கோவம் வந்துடுச்சு.அப்பாகிட்ட சொல்றேன்னு அவகிட்ட டூ விட்டுட்டு அங்க இருந்து நடக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.எங்க இருந்து வந்ததுனே தெரியல, ஒரு வெள்ள கலர் கோவில்மாடு என் முன்னால ஓடி வந்துட்டு இருந்துச்சு.எனக்கு பயம் பயமா வந்துடுச்சு.”ஓ” னு அழுதிட்டேன்.எங்க அக்காதான் ஊஞ்சல்ல இருந்து குதிச்சு ஓடிவந்து, என்னைய தூக்கிட்டு வளைஞ்சு வளைஞ்சு ஓடி வீட்டுக்கு வந்துட்டா.

வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு அப்பறம்தான் தெரிஞ்சது அவ உள்ளங்கையிலயும்,கால் மொட்டிலயும் சிராய்ப்பு.பாவம் ஊஞ்சல்ல இருந்து கீழ விழுந்துட்டால அதான்.உடனே அவள கட்டிக்கிட்டேன்.எனக்கு எங்க அக்கானா ரொம்ப பிடிக்கும்.சில நாள்லாம், என்னய தொட்டில போட்டு தாலாட்டியிருக்கா.என் வெயிட்டு தாங்காம ரெண்டு நாள்லேயெ அம்மாவோட சேல கிழிஞ்சிடும். அதனால அம்மாகிட்ட திட்டு எல்லாம் வாங்கிருக்கா. நீங்களே சொல்லுங்க,யாராவது ரெண்டாப்பு படிக்கிர புள்ளய தொட்டில்ல போட்டு ஆட்டுவாங்களா?.ஆனா,எனக்கு பிடிக்கும்னு என்ன போட்டு ஆட்டுவா.அவ நல்லவ.

எங்க அப்பா படுக்குற ஈஸி சேருல படுத்துக்குறதுன்னா,அவளுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.அதுலயும் பச்ச கலர் துணிதான் சேருல கட்டியிருக்கனும்னு, அப்பாகிட்ட அடம் பிடிச்சு ரெண்டு உறை வாங்கிட்டா.வாரத்துக்கு ஒருதடவை ,அத துவைச்சும் மாத்திடுவா.அவ ஈஸி சேருல படுத்துருக்கும் போது, நான் போனேனா என்னைய அதுல படுக்க வச்சிட்டு,கீழே உட்கார்ந்துகிட்டு,நிறைய கத சொல்லுவா.எனக்காக,பக்கத்து வீட்டு ரமேஷோட பாலமித்திரா, அம்புலிமாமால்லாம் படிச்சு கத சொல்லிருக்கா.

கடைக்கெல்லாம் போனா,எனக்கு பிடிச்ச தேன்மிட்டாயெல்லாம் வாங்கித்தருவா.எனக்கு காது குத்துன அன்னிக்கு என்னய ஃபுல்லா தூக்கி வச்சுகிட்டே திரிஞ்சா.நான் ஸ்கூலுக்கு போகும் போது,சைடு வகிடெடுத்து,அழகா படிய சீவி,பச்ச கலர் ரிப்பன் கட்டிவிட்டு,ஏதாவது ஒரு பூ வச்சு விடுவா.

ஒருதடவை,எங்க அப்பா அவரோட ஃப்ரண்ட்ஸோட ராமேஸ்வரம் போனாரு.என்னையும் கூப்பிட்டு போயிருந்தாரு.பெரிய பிள்ளைங்கரதால, அக்காவ வரவேணாமுனுட்டாரு.எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. அதனால, ராமேஸ்வரத்துல இருந்து வரும்போது,எனக்கும் அவளுக்கும் ஒரே மாதிரி பாசிமணி வாங்கிட்டு வந்தேன்.அவளுக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்துச்சு.உடனே போட்டுகிட்டா.எனக்கும் போட்டுவிட்டா.

தீபாவளிக்கு முத நாளு,எங்க அம்மா இட்லிக்கு,உரல்ல மாவு அரச்சிகிட்டு இருந்தாங்க.அவ சும்மா இருக்கலாமுல்ல, உடனே அம்மாகிட்ட போயி,”குடும்மா.நான் அரைக்கிறேன்” னு ,பாதிலேயெ எங்கூட விளையாடாம போயிட்டா.கோவம் கோவமா வந்துச்சு.கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு, அவ அரைக்கிறத நிறுத்திட்டு,ரெண்டு கையையும் இடப்பக்கமா நெஞ்சுல வச்சுகிட்டு, குனியவும் நிமிரவும் செய்தா.அவ கண்ணெல்லாம் கலங்கிருந்துச்சு. எனக்கு பயமா போயிடுச்சு.அவ பக்கத்துல போயி நின்னுகிட்டேன்.அவ உடனே எங்கிட்ட அம்மாவ கூப்பிட சொன்னா.நானும் ,எங்க அம்மாகிட்ட ஓடிப்போயி சொன்னேன்.என் கையில இருந்த பால்கோவாவெல்லாம் கீழ விழுந்துடுச்சு தெரியுமா!

அப்பறம்,எங்க அம்மாவும் அப்பாவும்.என்னய புஷ்பாக்கா வீட்டுல விட்டுட்டு,வெள்ள கலர் அம்பாஸிடருல அக்காவ கூப்பிட்டுகிட்டு போனாங்க.எனக்கு தூக்கமே வரல .எங்க அக்காவ பாக்கணும் போல இருந்துச்சு.பாவம் அவளுக்கு வலிச்சிருக்கும்ல.

அடுத்த நாள்.எங்க அப்பா மட்டும் வந்து,அம்மா பீரோக்குள்ள இருந்து, எனக்கு டிரஸ்ஸும்,மேரி பிஸ்கட்டும்,புது செப்பு சாமானும் வாங்கி கொடுத்துட்டு, புஷ்பாகா வீட்டுலயே விட்டுட்டு போயிட்டாரு.எனக்கு கஷ்டமா இருந்துச்சு.

ரெண்டு நாள் கழிச்சு, எங்க அப்பா மட்டும் சில ஆளுகள கூப்பிட்டு வந்தாரு.அவங்கெல்லாம் எங்க வீட்டு முன்னாடி கொட்டக போட்டுகிட்டு இருந்தாங்க.எங்க அழகம்மா பாட்டி,பசுபதி சித்தப்பா,கலா சித்தி, முத்தையா பெரியப்பா,ராக்காயி பெரியம்மா, பூமி மாமா.புவாயி அத்த,கயலு, சொர்ணா,நாகலிங்கம் எல்லாரும் வந்திருந்தாங்க.ஆனா யாருமே முன்னமாதிரி என்கிட்ட சிரிச்சு பேசவேயில்ல.என்ன தூக்கி கொஞ்சவும் இல்ல.கயலு மட்டும் என்கிட்ட வந்து கண்ணாம்பொத்தி விளையாடலாமான்னு கேட்டா.நான் “மாட்டேன். வரலை” னு சொல்லிட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு,எங்க வீட்டுக்கு ஒரு கருப்பு கலர் வேனு வந்துச்சு.அதுல இருந்து ,எங்க அம்மா தலைய விரிச்சு போட்டுகிட்டு,நெஞ்சுல அடிச்சிக்கிட்டு ,அழுதுகிட்டே கீழ இறங்குனாங்க.எங்க பெரியம்மா போயி எங்க அம்மாவ பிடிச்சுக்கிட்டாங்க.அப்பறம் எங்க சித்தி,சித்தப்பால்லாம் போயி,வேனுக்குள்ள இருந்து எங்க மீனாட்சி அக்காவ தூக்கிட்டு வந்தாங்க.பிறகு,வெள்ளை துணிபோட்ட சேருல உட்கார வச்சாங்க.

“ஏன் அக்கா நடந்து வரமாட்டேங்குறா??ஏன் யாரையும் பார்க்க மாட்டேங்குறா??ரொம்ப தூங்கிட்டாலோ??”. நான் அவ கைய பிடிச்சு “அக்கா..என்ன ஆச்சு” னு கேட்டேன்.உடனே எங்க சித்தி லூசு என்னய கட்டிபிடிச்சுக்கிட்டு அழ ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.ஆனா எனக்கு அழுகையே வரல.நிறைய பேர் வந்து எங்க அக்காவுக்கு ரோஜாப்பூ மாலையெல்லாம் போட்டாங்க.அவளுக்கு ரோஜாப்பூன்னா ரொம்ப பிடிக்கும் தெரியுமா??.

அப்புறம் சொர்ணா எங்கிட்ட வந்து “அபி,இப்பவே உங்க அக்காவ நல்லா பாத்துக்க.அப்பறம் பாக்க முடியாதுன்னு” சொன்னா.எனக்கு உடனே கோவம் வந்துடுச்சு.அவ கைய நல்லா நறுக்குன்னு கிள்ளி வச்சிட்டு,ஓடிப்போயி எங்க அக்காவ கட்டிக்கிட்டேன்.அப்பறம் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு,அவளுக்கு பிடிச்ச கலர் பாயிலேயே தூக்கிகிட்டு போயிட்டாங்க.

சொர்ணா சொன்னது உண்மைதான்.அப்பறம் எங்க அக்காவ பார்க்கவே முடியல.நான் நல்லா படிக்கிறேன்னு எங்க அக்காகிட்ட எப்படி சொல்லுறது.?நான் தேன்மிட்டாய் சாப்பிடுறது இல்லேன்னு எப்படி சொல்லுறது? நான் மட்டும் தனியா ஊஞ்சல்ல ஆடிகிட்டு இருக்கேன்னு எப்படி சொல்லுறது..??

'உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு' நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது

ரசனைக்காரியிடம் சில கேள்விகள்..

2009-05-18T22:33:00.000-07:00

இப்பதிவை எழுத அழைத்தவர் தேவன்மயம்.

1 . உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா ?
ராஜேஸ்வரியா? ரசனைக்காரியா?
முதல் பெயர், அம்மா அப்பா வைத்தது.அப்பெயருக்கான பின்புலம்,நிறைய பேருக்கு உள்ளது போல ஜாதகம்தான்.
இரண்டாவது பெயர்,எனக்கு நானே வைத்துக்கொண்டது.ரசனை என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானது.எதை,எங்கே,எப்படி என்ற நிலைப்பாடு மட்டுமே மற்றவரிடமிருந்து வேறுபடுத்தும்.
போர்முனையில் போட்டோகிராபியும்,பசிமயக்கத்தில் குக்கரியும் அவரவர் கொண்டுள்ள மனநிலைப்பாட்டில்,ரசனையை பிரதிபலிக்கும்.அந்நிலைப்பாட்டிற்கான ,எனக்கானதொரு பக்குவநிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருப்பதால்,”ரசனைக்காரி” என்று பெயர் உருவாக காரணம் ஆயிற்று.
இரண்டு பெயர்களுமே எனக்கு பிடிக்கும்.

2.கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?

அழுகையினுடைய மூலம், பொதுவாக அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தவும்,இயலாமையின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கும்.அனுதாப அழுகை என்பது அழுக்கேறிப்போன,அருவருப்பான பசபசப்பு.இயலாமையின் அழுகை,ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு மருந்திடப்படவேண்டியவை.கடைசியாக நான் மனம் வருந்தியது நேற்று.(மே 18ஆம் தேதி,2009ஆம் ஆண்டு ,தமிழக வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான நாள்)

3.உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?
பிடிக்கும்.

4.பிடித்த மதிய உணவு என்ன?
அம்மா கையால சமைத்த உணவு எல்லாமே.குறிப்பாக மீன்குழம்பும் மட்டன் கோலா உருண்டையும்.

5.நீங்கள் வேறு யாருடனாவது உங்களோட நட்பை உடனே வச்சுக்குவீங்களா?
ஒருவருடனான நட்பு,நம்மில் பல பரிமாணங்களை உணர்த்தவும் ,வெளிப்படுத்தவும் உதவும். ஆதலால் நட்பில் நான் கொஞ்சம் நிதானிதான்.

6.கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?அருவியில்தான்.அதில் மருத்துவ குணமும் உண்டு.கடலில் குளித்துவிட்டு வந்தால் மறுபடியும் குளிக்கவேண்டி இருக்கும்.ஆனால் அருவியில் அவ்வாறூ கிடையாது.

7.முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?
கண்கள் + உடை அணிந்திருக்கும் விதம் + அவருடைய வார்த்தைகள்.

8.உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன ?
பிடிச்ச விசயம்- புது விசயங்களை கற்றுக்கொண்டிருப்பது.
பிடிக்காத விசயம்- நிறைய விசயங்களை தெரிந்துகொள்ளாமலிருப்பது.

9.உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?
மன்னிக்கவும்.இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை.

10.யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள் ?
என் அப்பா,அம்மா மற்றும் என் தோழி கார்த்திகா.

11.இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள் ?
வெண்மையான புன்னகை.

12.என்ன பார்த்து//கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க ?
இந்த கேள்விகளை மட்டுமே ....

13.வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?
கையில் அடக்க முடியா காற்றின் வண்ணம்.அதனால் மட்டுமே, வார்த்தைகள் ,எல்லைகளற்று இருக்கும்.

14.பிடித்த மணம்?
அன்பினால் உதிர்க்கும் சொற்களின் மணம்.

15.நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன ?
இவரின் கவிதைகள் மனத்தில் எப்பொழுதும் ஓர் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும்.
இவருடைய “இரவிலும் உதிக்கும் வானவில்லே” கவிதை மிகவும் அற்புதமாய் இருக்கும். அவர் நட்புடன் ஜமால் .

16.உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப்பிடித்த பதிவு ?
அவருடைய அனைத்து இடுக்கைகளும் ஏதாவது ஒரு செய்தி சொல்லும். குறிப்பாக சொல்ல்வேண்டுமென்றால்,கொஞ்சம் நகைச்சுவையாக இருக்கும் இந்த இடுக்கையை சென்று பாருங்களேன்.

17. பிடித்த விளையாட்டு?
நிறைய பேருடன் சேர்ந்து விளையாடும் எல்லாவிளையாட்டுமே. குறிப்பாக கோ-கோ ரொம்ப பிடிக்கும்.

18.கண்ணாடி அணிபவரா?
உலகின் மெய்ப்பொருள் காணவிரும்புவதால், கண்ணாடி (மனத்திரை) அணியும் பழக்கமில்லை.

19.எப்படிப் பட்ட திரைப் படம் பிடிக்கும்?
யதார்த்தமற்ற படங்கள் தவிர்த்து, மற்ற அனைத்தும்.

20.கடைசியாகப் பார்த்த படம்?
பசங்க

21.பிடித்த பருவ காலம் எது?
அனைத்துப்பருவங்களுமே ரசிப்புக்குரியதுதான்.

22)என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?
சுஜாதாவின் “கணையாழியின் கடைசிப்பக்கங்கள்”.

23.உங்கள் டெஸ்க்டொப்-ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?
அடிக்கடி மாட்டேன்.

24.பிடித்த சத்தம் ? பிடிக்காத சத்தம்?
சூழ்நிலைக்கு தகுந்தவாறு மாறுபடும்.

25.வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?
மனிதர்களின் மனங்கள்.

26.உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?
உண்டு.(மனிதர்கள் அனைவருக்கும் ஏதாவது ஒரு தனித்திறமை கண்டிப்பாய் இருக்கும்.அதை கண்டுபிடிப்பதில்தான் அவனுடைய வாழ்வின் ஏற்ற தாழ்வு இருக்கிறது)

27.உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?
எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள என்னை பக்குவப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.

28.உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?
எனக்குள்ளே இருக்கும் கடவுளோடு சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறான்.

29.உங்களுக்கு பிடித்த சுற்றுலா தலம்?
அடிக்கடி சென்று வரும் வான்வெளி மற்றும் பால்வீதி.

30.எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?
இப்ப இருக்கிறது கூட நல்லா இருக்கே.

31.மனைவி/கணவன் இல்லாம செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம் ?
ஏதும் செய்ய முடியாதே..சரி பாதில்ல அவங்க.

32)வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?
அனுபவத்தின் மூலமும்,ஆதலால் உருவாகக்கூடிய செயல்கள் மூலமும் உனக்காக நீ எழுதும் வரலாறு.

இந்த தொடர்பதிவுக்கு நான் அழைக்கும் நபர் நண்பர் நட்புடன் ஜமால்.

மறுபடியும் மழைவரும்...

2009-05-11T21:28:00.000-07:00

மழைத்தூரல்கள் பூமியை நனைத்துக்கொண்டிருந்தன.ஆதவன் தன் ஆடையை பறிகொடுத்துவிட்டு,மலைமுகடுக்குள் ஒழிந்துகொண்டிருந்தான்.அவனுடன் போர்தொடுத்து ஓய்ந்ததுபோல்,கார் மேகம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தது.

திருச்சியில் இருந்து மதுரை செல்லும் பேருந்தில் சலனமற்று பயணித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஜானகி.ஜன்னலில் பட்டு தெறித்த நீர்த்துளிகள் அவளது ஆடையை மட்டும் பதப்படுத்தியிருந்தது.துர்கா,அவளது மூன்றரைவயதுச் செல்வம்,நித்திரைக்கு தன்னையிழந்து,தாயின் மடியில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள்.

மேலூரைத்தாண்டி பேருந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.”இதோ இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் வீடு வந்துவிடும்.அப்பாவிடம் என்ன சொல்வேன்? எல்லாம் முடிந்துவிட்டதென்றா? இல்லை...இவை எல்லாம் உங்களால்தானப்பா என்றா?” ஜானகியின் எண்ணங்கள் உருபோட்டுக்கொண்டிருந்தன.மீளாத்துயரத்தில் இருப்பதாய் அவளது கண்கள் அர்த்தம் புகுத்திக்கொண்டிருந்தன.

துர்காவின் தலையை கோதிவிட்டபடியே வெளியே பார்த்தாள்.மழை இன்னும் சிறு நூலாக கோடுபோட்டுக்கொண்டிருந்தது.

“அப்பா பஸ்ஸ்டாண்டிற்கு வந்திருப்பார்..அங்கேயே சொல்லிவிடுவதா?இல்லை வீட்டிற்கு போய்விட்டு மெதுவாக சொல்வதா?” முடிவு எடுக்கமுடியாமல் கணகளை மூடி ,தலையை பின்னே சாய்த்து,பெருமூச்சு விட்டாள் ஜானகி.அவளுடைய அசைவில் துர்கா விழித்துக்கொண்டாள்.

“அம்மா..தாத்தா வீடு வந்துடுச்சா?”

“இதோ இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில வந்திடும்.நீ தூங்காத முழிச்சுக்கோ..”

“ம் ம்.மா நான் ஜன்னல் கிட்ட உட்காரட்டா?”

“சரி வா” -இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே,அவளை தூக்கி மடியில் அமர்த்தி,சற்று நகர்ந்து அமர்ந்து துர்காவை சன்னலோரமாய் உட்காரவைத்தாள் ஜானகி.

ஜன்னல் கம்பிகளில் பட்டுத்தெறித்த நீர் துர்காவை குதுகலப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது.

“மாட்டுத்தாவணி வந்துருச்சு.இறங்குரவங்க இறங்கிக்கங்க..”-கண்டக்டரின் குரல் ஜானகியையும் சென்றடைந்தது.மேலிருந்த சூட்கேசையும்,பேக்கையும் எடுத்து கீழே வைத்தாள்.தன் கைப்பையையும் பேக்கையும் ஒருகையில் மாட்டிக்கொண்டு,ஒரு கையில் சூட்கேசையும் மறுகையில் துர்காவையும் பிடித்தபடியே கடைசியாக இறங்கினாள்.

சென்றமுறை மதுரை வந்த ஞாபகம் மனதினுள் சுழன்றது.துர்காவை P.K.G சேர்க்க வேண்டும் என்று கூறி ,அப்பாவிடம் 5000 ரூபாய் வாங்கிச்சென்று,அந்த மாத்தில் மளிகை சாமான்,பால்,கேஸ் என்று சமாளித்தது ,அவளது மனத்தில் மறுபடியும் ரணத்தை பதித்தது.

“இந்த தடவை என்ன சொல்ல போகிறேன்? கடவுளே.ஏன் என்னை சோதிக்கிற?”மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடியே பஸ்ஸ்டாண்டை விட்டு வெளியே வந்தாள் ஜானகி.

எதிரே உள்ள ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தார் பரசுராம்.

“வாம்மா ஜானு..நல்லாயிருக்கியா?”

“ம்.இருகேன்பா..”-தன் குரலில் சுருதி குறைந்துவிட்டதோ என்று அவளுக்கே சந்தேகமாயிருந்த்து.

“ஏய் ..துர்காகுட்டி ..இங்க வாங்க..தாத்தாகிட்ட வாங்க”
ஓடிசென்று தாத்தாவின் கைகளை பற்றிகொண்டாள் துர்கா.

“ஜானு.ஏம்மா ஒருமாதிரி இருக்க?”

“வீட்டுல போயி சொல்றேன்ப்பா”

மூவரையும் ஏற்றிக்கொண்ட ஆட்டோ மங்களம் இல்லத்தை நோக்கி விரைந்தது.

“வாடி ஜானு..இன்னைக்கு வரேன்னு நேத்துதான் போன் பண்ணி சொல்லுர..என்னடி ஆச்சு?”-ஜானகியின் தாய் மங்களம்.

“மங்களம்,முதல்ல அவ குளிச்சிட்டு சாப்பிடட்டும்.பிறகு பேசிக்கலாம்” என்று அதட்டியபடி ஜானுவை நோக்கி “போம்மா.போயி குளிச்சிட்டு வா!” என்றார் பரசு.

துர்காவிற்கு இட்லி ஊட்டிவிட்டு,சுட்டி டிவி சேனலை அவளுக்கு வைத்துவிட்டு,ஜானுவை நோக்கி,”இப்ப சொல்லுடி ..என்ன பிரச்சனை?”-என்றாள் மங்களம்.

“அம்மா..நான் அவரை டைவர்ஸ் பண்ண போறேன்”-இதயத்திலிருந்த மவுனத்தை,தலை குனிந்தபடியே சிறிதாய் கலைத்தாள் ஜானகி.

“அடி பாதகத்தி..இப்படி ஒரு விசயத்த சொல்லவா அங்க இருந்து ,நீயும் ஒன் மகளும் கிளம்பி வந்தீங்க”

“ஆமாமா..நான் அப்பப்ப உங்ககிட்ட பணம் கேட்டு தொந்தரவு பண்றதும் மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.எனக்கு பிடிக்கல”

“அதுக்காக..இதுதான் முடிவா?போ.ஒரு வேலைக்கு போ..நீ சம்பாதிச்சு,உம் பிள்ளையையும் உன் புருசனையும் காப்பாத்து..அது பொம்பளை.அதவிட்டுட்டு டைவர்ஸ் அப்படி இப்படின்னு பேசாத”

அம்மாவின் குதர்க்கமான பேச்சில் கூட தன்னுடைய நன்மை இழையோடுவதை கவனிக்க தவறவில்லை ஜானகி.

“இல்லம்மா..இனி அவரோட சேர்ந்துவாழ முடியாது” என்று தன் புருசனுடைய குடிப்பழக்கத்திலிருந்து,வாடிக்கையாகிவிட்டிருந்த “அந்த” மாதிரியான தொடர்புகள் வரைக்கும் கொட்டி தீர்த்த ஜானகியின் கண்களில் தீயின்றி நீரில்லை.

பரசுராம் எதுவும் பேச திராணியற்று அமர்ந்திருந்தார்.”சிறிது குடிப்பழக்கம்தான் .போகப்போக சரியாகி விடும்,எப்படியும் தன் மகள் சரி படுத்திவிடுவாள்” என்ற நம்பிக்கையில்,விருப்பமே இல்லாத ஜானுவை கட்டாயப்படுத்தி,தன் பால்ய சினேகிதனின் மகனுக்கு,விவாகம் செய்துவைத்தார்.அது இப்படி முடியும் என்று அவர் சிறிதும் நினைக்கவில்லை.

இதுவரை அதட்டி பேசிக்கொண்டிருந்த மங்களம்,சற்று அருகில் வந்து,”ஜானு..பொம்பளைங்க,ஆம்பிள துணை இல்லாம வாழ்றது கஷ்டம்மா..வாழ்வோ தாழ்வோ அவரோட நீ இருந்தா உனக்கு ஒரு பாதுகாப்பு இருக்கும்மா” என்றாள்

“அம்மா..நான் அதெல்லாம் யோசிச்சிருக்க மாட்டேன்னு நினைக்கிறியா?நிலைமை ரொம்ப மோசம்மா..அவரோட செயலகள் ஒண்ணொண்ணும் கீழ்த்தரமா இருக்கு.எனக்கு துர்காவோட வாழ்க்கைய நினைச்சா ரொம்ப பயமா இருக்கு.இதைவிட்டா எனக்கு வேறு வழி தெரியலம்மா”

நாட்கள் உருண்டன.ஞாயிறும் திங்களும் ஜானகியையும் தீண்டின.
“அம்மா..நான் ஸ்கூலுக்கு போயிட்டு வர்ரேன்..துர்காவை பார்த்துக்கோங்க..” என்றபடி வெளியே வந்து,செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு வாசலைக்கடந்தாள் ஜானகி.

”சரிம்மா” என்று அவளின் நிலையை நினைத்து யாரும் அறியா வண்ணம் கண்களில் நீரை வார்த்தாள் மங்களம்.

தான் படித்த பள்ளியிலேயே ஆசிரியராய் வேலை செய்யப்போவதை நினைத்து,பெருமிதம் கலந்த சந்தோசம் ஒருபுறம், மறுபுறம்..ம்ஹீம். அதை எப்பவுமே வெளியே சொல்லமாட்டாள் ஜானகி.

பள்ளி அருகில் வந்ததும்,அந்த வீட்டை ஒருமுறை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ஜானகி.கண்கள் யாரையோ தேடின.ஏக்கத்தின் சுவடுகளை உள்ளே மறைத்து

பள்ளியினுள் சென்றாள்.கடிகார முட்கள் செவ்வனே தன் வேலையை செய்தன.

மாலை இருட்டிக்கொண்டு வந்தது.வானவெளியில் முகில்கள் படையெடுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தன.சிறு சாரல்துளிகள் மண்வாசனையை ஏற்படுத்த தயாராயின.மாணவர்களோடு கலந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்த ஜானகி,பள்ளிகூட வாசலில் நின்று மறுபடியும் அந்த வீட்டை நோக்கினாள்.இப்பொழுது நிழலாடியது அவ்வீட்டில்.

“காலம் யாருக்கும் வஞ்சகமில்லாது மாற்றத்தை கொடுத்திருக்கிறதே?நீ கூட எப்படி மாறி விட்டாய்!..மழையை வேடிக்கை காண்பிக்க கைகளில் குழந்தையை ஏந்திக்கொண்டு..அட அது உன் மனைவியா.. அழகாயிருக்காளே!”

அந்நிழல்களை பார்த்து,தானே மனதுக்குள் பேசிக்கொண்டாள்.சாரலின் வேகம் இப்பொழுது அதிகரித்திருந்தது.நீர்த்துளிகள் இப்பொழுது அவளது ஆடையை மட்டுமல்ல,மனதையும் நனைத்தது.வாசனை மண்ணிலிருந்தும்,அவளது நினைவிலிருந்தும் கசியத்தொடங்கின.

பருத்திப்பாலும் பணியாரமும்...

2009-04-30T06:29:00.000-07:00

மாற்றமே உலக தத்துவம் - கண்ணதாசனின் வைர வரிகள்,நம் காலத்தின் கொடை.

அடுக்குமாடிகளின் ஆவேச வளர்ச்சியால்,அமைதியாக,சவப்பெட்டிக்குள் செல்வதற்கான நாட்களை தினந்தோறும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றன ,விளைநிலங்களும்,எழில் கொஞ்சும் பூஞ்சோலைகளும் ...

வீட்டை சுற்றிலும் வேம்பும் புன்னையும் படர்ந்திருக்க,அவற்றில் கொச்சை கயிற்றை கட்டி,மரப்பலகையை வாகாக வைத்து,காற்றிலே ஊஞ்சலாடிய காலம் போய்,கருவறைக்குள்ளே குழந்தை அசைவதைப் போல,வீட்டிற்க்குள்ளே கம்பியால் ஆன ஊஞ்சல் இன்று.. ஊஞ்சலுக்கு கூட கடிவாளம் கட்டியது காலத்தின் மாற்றம்.

புதிதாய் கறந்த பாலில்,சுக்கு, மல்லி, வெல்லம் தட்டி போட்டு,காலையில் பருகும் காபியில் கூட உடல் நலத்தை பேணிய காலம் எங்கே...கானல் நீராய் போனதுதான் மிச்சம்.

பெண்களுக்கு தாலி கட்டாத கணவனாகவும்,ஆண்களுக்கு முழுநேர காதலியாகவும்,விளங்கிக்கொண்டிருக்கும் கணிணியில்,நம் பாரம்பரிய வாழ்வு அடகு வைக்கப்பட்டு விட்டது.மீட்டெடுக்கும் நாளும் அடுத்த தலைமுறையை சாராது.நம்மாலானது,பழமையை மறக்காமல் ,அந்நினைவுகளை அசைபோடுவதுதான் என்றாகிவிட்டது.அதில் நானும் விதிவிலக்கல்ல.

நான் எப்பொழுது மதுரை சென்றாலும்,ஒரு விசயத்தை மறக்காமல் செய்துவிடுவேன்.அது, முருகனை தரிசிக்க என்று கூறி திருப்பரங்குன்றம் செல்வதுதான்.ஆனால் உண்மையான காரணம் பருத்திப்பாலும் பணியாரமும் தான்.

மாலை 5 மணிக்கு மேல்,அக்கோவில் வீதியில், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்,பருத்திப்பால் கடையும் ,பணியாரகடையும் களைகட்டும்.சென்னையில் பீசாவும் கெண்டக்கி சிக்கனும்(ஒரு பில்டப்புதான்),உண்டு பழுப்பேறி போன நாவிற்கு,இதமாய் அமையும் பருத்திப்பாலை ,இரண்டு தம்ளர் வாங்கி பருகினால்தான் என் மதுரை பயணம் பூர்த்தியடையும்.

சரவணபவனில் ,28 ரூபாய்க்கு ஆசையாய் வாங்கிய பணியாரத்தட்டில் இருக்கும்,

மூன்று பணியாரங்களை பார்த்துவிட்டு ,ஏற்படும் கோபம்,அவ்வீதியில்,வேலாயி பாட்டிகடையில் ரூபாய்க்கு இரண்டு வாங்கும்போது தணிந்துவிடும்.

நான் சிறுவயதாய் இருந்தபொழுது,எங்கள் வீட்டின் அருகே,ஒரு பெரிய தோப்பு இருந்தது.அந்நாட்களில்,என் அப்பாவுடன் அந்த தோப்பிற்கு சென்று குளிப்பது வழக்கம்.என் அப்பா மோட்டர் போட்டுவிட்டு குளித்துவிட்டு வரும்வரை,தோப்பு முழுதும் எனது ராஜாங்கம்தான்.வேப்பங்குச்சியில் பல்துலக்கிகொண்டே,சறுக்கலில் ஏறி விளையாடுவதும்,ஊஞ்சல் அந்து விழும் அளவிற்கு ஆடுவதும்,தட்டானையும் பட்டாம்பூச்சியையும் தேடி அலைந்ததுமாய்,இதமானதொரு மகிழ்ச்சியை தந்து கொண்டிருந்தது அந்த தோப்பு.கிணற்றிலே,நான் நீச்சல் பழகுவதற்கான அடிநாதமாய் விளங்கியதும் அவ்விடம்தான்.

ஆனால் ,இன்று அந்த இடத்தில் அக்குளிர்சோலை இருந்ததிற்கான சுவடே இல்லை.இளநீரும்,மாங்காயும்,அவரையும், கத்தரியும் கொடுக்கும் அவ்வட்சய பாத்திரம்,ரியல் எஸ்டேட்காரர்களால் சூறையாடப்பட்டுவிட்டது.என் விளையாட்டு திடலும்,பட்டாம்பூச்சியும் களவாடப்பட்டது.

நாள்முழுதும் ஏசி குளிரில் விறைத்துக்கொண்டிருக்கும் எத்தனைபேருக்கு,தோப்பு மூலிகை நிழல் புரியும்.காசு கொடுத்து நோயை வாங்கிகொண்டிருக்கும் எத்தனை பேருக்கு இயறகை உணவுகள் தெரியும்.

இதெற்க்கெல்லாம் காரணம் யார்? நாம் ..நாம் மட்டும்தான்.சிறுகுடலை வெட்டி எறிந்துவிட்டு,எனக்கு ஜீரணம் ஆகவில்லை என்பது போலல்லவா இருக்கின்றோம்.மரங்களின் புனிதமும்,இயற்கையின் முக்கியத்துவமும்,பணத்தின் முன் அடிபட்டுக்கொண்டிருக்கிறதே..

இந்நிலை தொடர்ந்தால்,பருத்திபால் குடிக்க மதுரை செல்லும் என்னைப்போல,ஆக்ஸிசன் நுகர எங்கேயாவது செல்ல வேண்டியிருக்கும் அடுத்த தலைமுறை.

வாய்மொழிதலெனும் சக்தி..

2009-04-19T05:00:00.000-07:00

ஆத்திகர்களின் ஆதாம் ஏவால் ஆகட்டும்,நாத்திகர்களின் மனித குரங்காகட்டும்,இருநிலை உயிர்களுமே தத்தம் உணர்வுகளை பறைசாற்றிக் கொள்ள,உபயோகித்த பல்வேறு உபகரணங்களில் இன்று வரை,குறைவிலா குன்றொளியாய் திகழ்ந்து வரும் “ஒலி” எனும் ஆற்றல், “பேச்சு”,”உரையாடல்” என்ற மூலப்பூச்சுக்களை அணிந்து,பரிணாமம் அடைந்திருக்கிறது.

மனிதன் கூட்டமாய் வாழத்தொடங்கிய கால கட்டத்தில்,”சைகை” மொழிபாஷைகள்,அவனுடையதேவைகளையும்,உள்ளக்கிடக்கைகளையும்,

வெளிக்கொணரும் வடிகாலாய் அமைந்திருந்தன.

சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் உச்சகட்டத்தில், ஒலியின் வடிவம் உருப்பெறத்தொடங்கியது.தங்களது வாழ்வு முறைகளை பறைசாற்றும் வண்ணம்,குகைகளிலும்,கற்பாறைகளிலும் வரிவடிவங்கள்,சித்திரவடிவங்கள் போன்றவற்றை செதுக்கினான்.

படர்ந்து கிளைபிரித்து,பல்வேறு இடங்களில்,தனித்தனி குழுக்களாய் வாழத்தொடங்கினான்.அச்சமயமே,தமக்கான,தத்தம் குழுக்களுக்கான ஒலி பாஷைகள் உருவாக்கப்பட்டது.அவ்வாறான குழு பாஷைகள்,பின்னாட்களில்,

அவரவருக்கான மொழியாய் மாறியது.

இன்று ,அன்றாட நடைமுறைச்செய்தியாகிக் கொண்டிருக்கும் மொழியுணர்வின் பின்புலம் அன்று விதைக்கப்பட்டதுதான்.

பிறப்பின் நோக்கமான பிறப்புவித்தல் முறையே அரங்கேறிகொண்டிருந்த காரணத்தினாலும்,ஆதலால் குழுக்களுக்குள் ஏற்பட்ட இட நெருக்கடியாலும்,தனது தேவைகளை விசாலப்படுத்திக் கொண்ட காரணத்தினாலும்,நாகரிக வளர்ச்சியாக மற்ற இடங்களுக்கும், மற்ற குழுக்களுக்கும் இடம் பெறத்துவங்கினான்.

இவ்வாறாக, பல பாஷைகள் கலக்க தொடங்கின.ஆனபோதும்,தனது பாஷை பேசுபவரிடம் மட்டும் அவனுக்கு அதிக பிடிப்பு ஏற்பட்டது.காரணம் ஒன்றுதான் - அது ”வசதி”(Comfortableness).நம் உணர்வுகளை அப்படியே புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றல் ,90% அதே மொழி பேசுபவரால் மட்டுமே உணரமுடியும்.

உதாரணத்திற்கு ஒரு நிகழ்வை கூறுகிறேன்.”யாரடி நீ மோகினி” திரைப்படத்தை முதலில் தெலுங்கில் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது.தமிழில் ரகுவரன் செய்த பாத்திரத்தை,அங்கே மற்றொருவர் செய்திருந்தார்.பெயர் சரியாக ஞாபகம் இல்லை.ஆனால் அவர் பல தமிழ்படங்களில் சிறந்த வில்லனாய் நடித்திருந்தவர்(”சாமி” பட வில்லன்). அவரை வில்லனாகவே பார்த்து பழக்கப்பட்ட என்னால்,அவருடைய கதாபாத்திரத்தின் வலிமையை முழுதாய் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை.தமிழில் பார்த்த பிறகே அதை நான் உணர்ந்தேன்.

ஆக உணர்வுகளை முறையாக புரியவைக்கவும்,புரிந்துகொள்ளவும் உருவாக்கப்பட்ட,வார்த்தைகளின்கலவையானமொழிஎனும்ஒலியின்சக்தி,

இன்று,பெரும்பாலும் பிறரைவசைபாடுவதற்கும்,புறங்கூறுதலுக்கும்,

ஏமாற்றுவதற்கும் அளப்பரிய உதவி செய்து கொண்டிருக்கிறது.

படைக்கப்பட்டதற்கான பயனை மறந்து ,நாவினால் சுட்ட வடுவாகி பாழுங்கிணற்றடியில் நின்று கொண்டிருக்கிறது அவரவர் பாஷை.

மாறுவோம் நாம்.நம்முடைய மொழி வன்னொலி எழுப்ப அல்ல..இன்னொலியை அலைவரிசையாக்க..நம்முடைய பாஷை அசைவ சொற்களை உபயோகிக்க அல்ல..அன்பு நெறியை வலியுறுத்த..சமூகத்திற்கும்,வரும் சந்ததியருக்கும் நம்மால் முடிந்த உதவி இதுவாகட்டும்.

”அகனமர்ந்து ஈதலின் நன்றே முகனமர்ந்து

இன்சொலன் ஆகப் பெறின்”.

திரும்ப நான் கல்லூரி சென்றால்..

2009-04-15T05:41:00.000-07:00

இந்த தலைப்பிற்கு,தொடர் பதிவிட அழைத்தமைக்கு தேவன் சாருக்கு முதலில் நன்றியை கூறிக்கொள்கிறேன்.

கல்லூரி-இந்த வார்த்தை, கல்லூரி படிப்பை முடித்தவருக்கு கிளர்ச்சியையும்,கல்லூரி செல்ல வாய்ப்பில்லாதவருக்கு ஒருவித ஏக்கத்தையும்,கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருப்பவருக்கு துள்ளலையும் தரும் ஒரு மந்திரச்சொல்.

பொங்கல்,தீபாவளிக்கு மட்டுமல்லாமல்,வாரத்தில் ஏழு நாளும் வண்ண வண்ண ஆடைகளை புனைந்து,நித்தமும் வாழ்வை திருவிழாவாக்கி கொண்டிருப்பது ,கல்லூரி காலம்.

பாடம் ஒவ்வொன்றிற்கும்,ஒவ்வொரு நோட்டு போட்டு,புத்தக பொதி சுமந்த கழுதைகளிலிருந்து,பட்டாம் பூச்சியாய், “அனைத்தும் அறிவே” என்ற கூற்றை மெய்ப்பிக்கும் பொருட்டு,ஒரு சில புத்தகங்களை மட்டும் மார்பில் அணைத்தும்,சட்டையை ட்க் இன் செய்வது போல நோட்டுக்களை டக் இன் செய்தும் பரிணாம வளர்ச்சி கண்டது கல்லூரி.

பள்ளிகளில் கிணற்று தவளையாய் இருந்த நட்பு வட்டம்,பல வண்டிகள் மாறி சென்று படித்து,பல புதிய முகங்களை வாழ்வில் அடையாள்ப்படுத்தி,நட்பு விட்டத்தை அதிகப்படுத்தியது கல்லூரி காலம்.நண்பர்களாய்,இன்றும் நம்முடன் வந்து கொண்டிருப்பவர்களில் ,அதிக சதவிகிதமும் கல்லூரி தந்த வரம்.

தேவையில்லாத தயக்கங்களை வெளியேற்றி,பல திறமைகளை வெளிக்கொணரவும்,உணர்ந்து கொள்ளவும் வாய்ப்பளித்த காலம்.

பாடத்தில் பெயிலானால்,காதை பிடித்து திருகாமல்,காசு கொடுத்து மறுபடியும் எழுத சொல்லும் தந்தையையும்,ஹோம் வொர்க் செய்யாததிற்கு ,முட்டி போட சொல்லாத ஆசிரியர்களையும் உள்ளடக்கிய காலம்.

தெளிவாய் அணுகுபவருக்கு,ஏணிப்படிகளாகவும்,நெறிபடுத்தப்படாத எண்ணம் உடையவருக்கு சறுக்கு மரமாகவும் .அமைவது கல்லூரி வாழ்வு.

கடல் போல்,நவரசம் கலந்த அனைத்து உணர்வுகளையும் அள்ளித்தரும் காலம், அந்த நான்கைந்து வருட கல்லூரி காலம் மட்டும் தான்.

இவ்வாறு,அனைவருடைய வாழ்க்கையிலும் வசந்த காலமாய்,ஆயிரமாயிரம் கனவுகளை ருசிக்க வைக்கும்,இனிய பிராந்தியமாய் இருப்பது அவரவர் கல்லூரி காலங்கள்தான்.

வேதனையான பல நிகழ்வுகள் கூட,நினைக்கையில் இனிப்பாய் மாறுவது,கல்லூரி வாழ்வை மறுபடியும் அசைபோடும் போதுதான்..

நானும் எனது கல்லூரி வாழ்வை திரும்பி வாழ நினைக்கிறேன்,அதே நண்பர்களுடன்.ஏனெனில்,”படிப்பு”,”மதிப்பெண்” என்று குதிரைக்கு மாட்டிய கடிவாளமாய்தான்,என் கல்லூரி வாழ்வு சென்றது.நட்பு எனும் நறுமணத்தை ,சரியாக நுகர மறந்த நாட்கள் அவை.இன்றுள்ளது போல் நட்பு வட்டம், அன்று பெரிய பரப்பளவை கொண்டிருக்கவில்லை.

இந்த பதிவெழுத சந்தர்ப்பம் அமைந்தது போல, கல்லூரிக்கு மாணவியாய் செல்ல வாய்ப்பு அமையுமா என்று எதிர்பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இந்த பதிவை தொடர்ந்து எழுத நான் அழைப்பது, ஜமால் மற்றும் வேத்தியன்.

செவ்வந்தி..

2009-04-11T21:33:00.000-07:00

”ஆத்தா..தராச எடுத்து சாக்கு பையில போட்டுட்டேல..”

“போட்டுட்டேன்டா..இந்தா இந்த நீராரத்த குடி..தூக்குவாளில வெண்ணிபழசும்,வெங்காயமும் வச்சுருக்கேன்..பாறப்பட்டி வட்டகல் வந்ததும் தின்னுருல”

“நான் தின்னுக்குறேன்..மீதி புளியெல்லாம் குலுமையில போட்டாச்சுல..”

“ம்ம்..ஆச்சு..”

“முருகன் படத்து சட்டத்துல அம்பது ரூவா சொருகி வச்சுருக்கேன்,நம்ம கோனாரு வருவாக..வந்தா கொடுத்துரு..”

“நான் கொடுத்துக்கறேன்..நீ விரசா சோலிக்கு கிளம்புல..”

“சரித்தா..நான் வர்ரேன்..”

“ஏலே கொமாரு..நம்ம கணக்குபுள்ள தெருவுல ,செவ்வந்தி ருக்குவோட சுத்திக்கிட்டு இருப்பா..அவள வரச்சொல்லு..”

“சரி..சரி..சொல்றேன்” என்றபடி புளிகூடையை பின்னால் வைத்து,ஹாண்டில் பாரில் தொங்கிகொண்டிருக்கும் சாக்கு பைக்குள் தராசையும் வைத்து,கணக்குபிள்ளை தெருவை நோக்கி சைக்கிளை அழுத்தினான் குமார்.

“புளி.புளிளிளி...புளிளி..” கூவிக்கொண்டே அந்த தெருவை அடைந்தான்.

செவ்வந்தி ருக்குவின் சைக்கிளை வைத்து வட்டம் போட்டு கொண்டிருந்தாள்.

“இந்தா ..செவ்வந்தி..ஞாயித்து கெலம ஆச்சுனா ஆத்தாவுக்கு கூட மாட வேல செய்யிறத விட்டுபுட்டு ,இங்க வந்து சுத்திகிட்டு இருக்க”

“இல்லண்ணே..ருக்குதான் கூப்பிட்டா..”

“சரி ..சரி ஆத்தா கூப்புடுச்சு..வூட்டுக்கு போ...”

“அண்ணே..போன திருவிழாவுக்கே சைக்கிளு வாங்கித்தாரேனு சொன்ன..இன்னும் வாங்கிதரல...”

“நம்ம அழகன்சாமி மலை ஏறட்டும்..உனக்கு சைக்கிளு என்ன ,பட்டு பாவட தாவணியே வாங்கிருவோம்..”

“எனக்கு பாவடை தாவணியெல்லாம் வேணாம்..சைக்கிளுதான் வேணும்..”

“சரி வாங்கிபுடலாம்..நீ இப்ப வூட்டுக்கு போ..ஆத்தா தேடிக்கிட்டு இருக்கும்..”

”ம்..சரி”

------------------------------------

“ஏண்டி..செவ்வந்தி..காலைல பல்லு கொப்புலுச்சியா?விடிஞ்சா போதும் வூட்டுல தங்குறது இல்ல..”

“ஆத்தா ..ருக்கு சைக்கிள் வச்சுருக்கா...நெதமும் அவ அதுலதான் பள்ளிகோடத்துக்கு வருவா...”

“அதுக்கு என்னா இப்போ..தெரிஞ்சதுதான..”

“எனக்கும் சைக்கிள் வேணும் ஆத்தா..நானும் ஆறாப்பு போனதுலருந்து கேட்டுக்கிட்டே இருக்கன்ல..”

“உன் அண்ணன் புளி,காய் இதுல வித்து வர்ர காசுல உனக்கு இன்னும் ஒரு பொட்டு தங்கம் வாங்க முடியல..நீ சைக்கிளு கேட்டுகிட்டு திரியிர...”

“எனக்கு தங்கமெல்லாம் வேணாம்..சைக்கிளுதான் வேணும்..”

“ஆமாண்டி...வெறும் சைக்கிள மட்டும் வாங்கிகிட்டு உன்ன எவன் கட்டிப்பான்..போ..போயி அந்த கூடைய எடுத்து தனத்த அடச்சு வையி..”

“ம்ம்..”

“ஆறு குஞ்சும் இருக்கானு சரியா எண்ணி பாத்து கவுத்துடி...”

“சரித்தா...எனக்கு தெரியாதா..சும்மா நொய்யி நொய்யினுட்டு..”

-----------------------------------------------

”ஆத்தா..ஆத்தா...”

“என்னடா கொமாரு..இப்படி கத்துற ..கொல்லயில நம்ம தனத்துக்கு கம்பு போட்டுகிட்டு இருந்தேன்...என்ன விசயம் சொல்லு..”

“நம்ம வடிவேலு அய்யாகிட்ட பேசி 500 ரூவா கடன வாங்குனேன்..”

“எதுக்கு இவ்வளோ காசு வாங்குன...யாரும் சொந்தக்காரக வர்ராகளா..”

“இல்லத்தா..நம்ம செவ்வந்தி ரொம்ப நாளா சைக்கிளு கேட்டுக்கிருந்துச்சுல..தத்தி தத்தி பதுனொன்னாப்பு வேற போயிட்டா..சரி போகுது கழுதனு சைக்கிளு வாங்கிப்புடலாம்னுதான் காசு வாங்கியாந்தேன்..”

“ஏண்டா..உனக்கு கிறுக்கு புடுச்சுருக்காடா..இந்த காச வச்சு ஒரு சிலுக்கு சேல வாங்குனாவாது,கல்லாணம் காச்சினு வந்தா அவ கட்டிக்கிருவாள்ல...அதவிட்டுட்டு,ஆம்பள கணக்கா சைக்கிளு லாரினுகிட்டு..”

“ஆத்தா..அதெல்லாம் பொறவு பாத்துக்கலாம்..இன்னும் கொஞ்ச நாலுதான அவ இங்க இருக்க போறா...அவ சந்தோசமா இருந்துட்டு போகட்டுமே..”

“சரி..உன் இஷ்டம்..”

“கோவிந்தன் கடையில ஒரு சைக்கிளு சொல்லி வச்சிருக்கேன்..நாளைக்கு நானும் செவ்வந்திய்ம் போயி எடுத்துக்கிட்டு வந்துர்ரோம்..”

“ம்ம்...சரி சரி..”

---------------------------------------------------------

“ஆத்தா.நான் போயிட்டு வர்ரேன்...”-செவ்வந்தி.

“ஏ..கொமாரு,இங்க பாருடா..நீ சோலிக்கு போற வரைக்கும் பள்ளிக்கோடம் கெளம்பாம சுத்துறவ,அந்த சைக்கிளையும் குளுப்பாட்டி கெளம்பிட்டா..”

“விடுத்தா..எப்ப பாத்தாலும் அவள் குற சொல்லிகிட்டு..நீ கெளம்பும்மா,செவ்வந்தி..”

“ஆமாண்டா..வயக்காட்டு பக்கம் போனாக்கூட ,அந்த வண்டியையும் எடுத்துக்கிட்டு தான் போறா.. சரசக்கா சொல்லி சிரிச்சா.. இப்ப கூட பாரு,அந்த வண்டிக்கும் குங்குமம் சந்தனம்னு வச்சு ஏறிபோறத”

“சரி..சரி ..விடுத்தா..சின்னப்புள்ள அப்படிதான் இருக்கும்..”

----------------------------------------------------

”ஆத்தா.. நாளைக்கு வாடிப்பட்டிகாரக வர்ராகனு சொல்லிருந்தேன்ல..”

“ஆமா சொன்ன..செவ்வந்திகிட்டயும் சொல்லியாச்சு..அவ எதையும் காதுல வாங்கிக்காம ,வண்டிய எடுத்துட்டு ஊர் சுத்த போயிருக்கா..”

“நாளைக்கு வர்ரவுக வெத்தல பாக்கு மாத்திட்டுதான் போவாக..அதனால நம்ம வூட்டுலதான் ராத்திரி சாப்பாடு...”

“அதுக்கென்னா இப்போ..எல்லா வூட்லயும் இருக்கறதுதானே...கையில காசு ஏதும் வச்சுருக்கியா?..”

“இல்லத்தா..இருந்த காசத்தான் ,போன வாரம் நம்ம வடிவேலு அய்யாகிட்ட கொடுத்தேன்...நீ ஏதும் வச்சிருக்கியா..?”

“நம்ம தனத்த,சரசக்கா அவுக மாப்புள்ள வர்ராகனு சொல்லி 100 ரூவா கொடுத்து வாங்கிட்டு போனாக..அதான் இருக்கு..”

“சரித்தா...அத கொடு..நான் போய் புழுங்கரிசியும் ,பருப்பும் நாடார் கடயில போயி வாங்கியாரேன்..”

----------------------------------------------------------

“எப்படியோ கொமாரு..நிச்சயத்த நல்ல படியா முடிச்சாச்சு...கல்யாணத்தயும் முடிச்சிட்டோமுனா..ஒரு பாரம் கொறயும்...”

“ஆமாத்தா..நானும் அதத்தான் யோசன பண்ணிட்டு இருக்கேன்..”

“ஆமா ..கடேசி நேரத்துல,அவுகளுக்கு பலகாரமும் .செவ்வந்திக்கு பூவும் வாங்க காசு இல்லேனு சொல்லிக்கிருந்த..அப்பறம் எப்படி அவ்வளவு மல்லிப்பூவும்,கிலோ கணக்குல ஜாங்கிரியும் லட்டும் வாங்கியாந்தடா..”

“அது ஒண்ணுமில்ல ஆத்தா...செவ்வந்தி சைக்கிள வித்துட்டேன்..”

கொல்லைப்புரத்தில் நின்றிருந்த செவ்வந்தி,தலையிலிருந்த மல்லியை ஒவ்வொன்றாய் பிய்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கையறு(ம்) பாவை...

2009-04-10T21:18:00.000-07:00

காண்பதும் வெள்ளை

கேட்பதும் வெள்ளை

உணர்தலோ இல்லை

எவ்வாறுரைப்பேன் எனது நிலை..

சுகமான மணம் நான்

சுடும் பாலைவனத்திலே

குளிரான நிறம் நான்

கும்மிருட்டிலே

இதமான வார்த்தை நான்

இதழ் மவுனத்திலே

வாழ்தலில் மீன் நான்

வாட்டும் சுடுநீரிலே

முடிவிலா வார்த்தைகளுடன்

உறவாடிய ஒருகாலம்

மூச்சிலா உணர்வுகளுடன்

முனகலோடு இக்காலம்

“உள்ளிருக்கும் நிலை கூட

உற்ற நேரத்தில்

உரைக்க வேண்டும்”-நீ உரைத்தது.

“உள்ளிருக்கும் நிலை கூட

உற்ற நேரத்தில்

உறைக்க வேண்டும்”-நான் உரைப்பது.

தடம் மாறியது நானா?

பயணமா?

எவ்வாறுரைப்பேன் எனது நிலை.

பள்ளிகள் ஓர் அனுபவப்பாடம் -பாகம் 7

2009-04-06T21:09:00.000-07:00

சென்ற பாகத்தில், கயல்விழி பற்றியும், அவள் என்னிடம் கொண்டிருந்த possessiveness பற்றியும் ,கூறியிருந்தேன்.அதைப் படிக்காதவர்கள் இங்கே கிளிக் செய்யவும்.

”ஒருவரை பற்றி ஆராய ஆரம்பித்துவிட்டால்,அவரிடம் அன்பு செலுத்த முடியாது” - அன்னை தெரசா அவர்களின் கூற்று. ஆனால் ,ஆராயாமல் அன்பு செலுத்தினால் ,சில நேரங்களில் மனக்கசப்பே மிஞ்சும் என்பதை கயல்விழி மூலம் அறிந்து கொண்டேன்.

இவ்வாறாக ,அந்த பள்ளியில், வித்தியாசமான அனுபவங்களுடன் ,என் வாழ்க்கை சுழன்று கொண்டிருக்கும் வேளையில், “அடுத்த வருடம் எப்படியாவது சென்னை சென்று வொர்க் பண்ண வேண்டும்” என்ற எண்ணங்கள் ,என் மனதிலே அலைமோதிக்கொண்டிருந்தன.

அதற்கு தகுந்தாற்போல்,எனக்கு ஒரு வாய்ப்பும் கிடைத்தது.நான் பயின்ற கல்வியியல் கல்லூரியின்(Lady willingdon college,அட நம்ம பீச் ரோட்டில இருக்குல..V.House பக்கத்துல) பட்டமளிப்பு விழாவிற்கான அழைப்புதான் அது.

என் பிறந்த நாளும் ,பட்டமளிப்பு விழா நாளும்(மார்ச் 4) ஒன்றாக அமைந்தது வேறு,எனக்கு இரட்டிப்பு சந்தோசத்தை கொடுத்தது.

இந்த வாய்ப்பை சரியாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும் என மனதிற்குள் தீர்மானிதேன்.

இதற்கிடையில்,கயல்விழியினுடைய (அன்பு என்ற பேரில்) தொல்லைகள் அதிகரிக்க தொடங்கின.என்னுடைய துணிகள் அனைத்தையும் ,நான் தூங்கும் போது எடுத்துக்கொண்டு போய் துவைப்பது,எனக்கு உதவி செய்கிறேன் என்று எப்பொழுதும் என்னையே சுற்றி வருவது, எனக்கு பிடித்த அன்பளிப்பாய் வந்த பொருட்களை ஒழித்து வைப்பது என சேட்டைகள் பல அவளிடம்(சாரி,அவர்களிடம்,என்னை விட வயதில் மூத்தவர் அல்லவா!)

ஏதோ எனக்கு தனிமையே இல்லாததுபோல் உணர்ந்தேன்.இதற்கு எப்படியாவது முடிவு கட்டவேண்டும் என்று ஒரு நாள், அவரிடம்(கயல்) பேச ஆரம்பித்தேன்.

“இங்கே பாருங்க கயல்,நீங்க எனக்கு உதவி செய்வதா நினைத்து செய்யும் வேலைகள் அனைத்தும் டிஷ்டர்பன்ஸ் ஆ இருக்கு!அது மட்டுமில்லாமல்,நீங்க என்னிடம் செலவிடும் நேரத்தை குறைத்து,உங்கள் வகுப்பு தோழிகளிடமும் அதிக நேரம் செலவிடுங்க,எப்படியும் நான் அடுத்த வருடம் இங்கே இருக்க மாட்டேன்”

என்று கூறிமுடிக்குமுன்பே, “ஓ” வென்று அலறி அவங்க கீழே விழுந்துட்டாங்க.

எனக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை.அவரின் குரல் கேட்டு,அவருடன் பயிலும் மாணவிகள் சிலர் ,என்னுடைய அறைக்குள் ஓடி வந்து கயல்விழியை சரிசெய்து கொண்டிருந்தனர்.

எப்பொழுதுமே ,அவங்க கதறி கீழே விழும்போது ,ஓடிப்போய் தாங்கும் நான்,ஏனோ அன்று பேயறைந்ததைப் போல அமைதியாய் உட்கார்ந்துவிட்டேன்.

தொடரும்...

பட்டாம்பூச்சி விருது பெருமைப்படும் அந்த மூன்று நபர்கள்

2009-04-02T04:56:00.000-07:00

எழுத்துலகில் மோகம் கொள்வோரின்,வடிகாலாய் அமைந்து வரும் இந்த பதிவுலகம்,எண்ணற்ற திறமையாளர்களை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது என்று சொல்வதில் மிகை ஏதும் இல்லை.

அவ்வுலகத்தில் நானும் உலாவிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று நினைக்கையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி எனக்கு..

சரி..விஷயத்துக்கு வருகிறேன்..முதலில், ஏப்ரல் ஒன்றாம் தேதியன்று(என்னை ஏமாற்றாமல்) எனக்கு பட்டாம்பூச்சி விருது கொடுத்த நண்பர் அகநாழிகை(பொன்.வாசுதேவன்) அவர்களுக்கு நன்றி....

அதை,நான் யாராவது மூன்று பேருக்கு தரனுமாமே....தந்துட்டா போச்சு..(இதுல வேற “கரப்பான்பூச்சி” விருது வேற ஒண்ணு வந்துருக்காமே)...

முதலில் வால் பையன் என்ற அருண்.இவரை பற்றி நான் சொல்ல தேவையில்லை..என்னை விட உங்களுக்கே அவரை பற்றி நிறைய தெரியும்..2007 ல் இருந்து எழுதி வருகிறார்..அம்மாடியோவ்...அவருடைய படைப்புகளின் பகுதி தொகுப்பே 50 கிட்ட இருக்கும்..

இரண்டாவதாக தமிழ்குருவி(சாதிக் அலி)-2008 ல் இருந்து எழுதுகிறார் .இவருடைய பதிவுகளில் நிறைய அறிவியல் சார்ந்த்தாகவே இருக்கும்.அழகாக அறிவியலை புரியவைத்து இருப்பார்.

மூன்றாவதாக, என் உயிரே (அபு அப்ஸர்)-இவரும் 2008ல் இருந்து எழுதி வருகிறார்.அழகான படங்களின் மூலம் நிறைய விசயங்களை விளக்கி இருப்பார்.

பட்டாம்பூச்சி விருது பெற்ற இம்மூவருக்கும் எனது வாழ்த்துக்கள்..இதை எப்படி உங்களது ப்ளாக்கில் இணைக்க வேண்டும் என்பதை இங்கே சென்று தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.(நன்றி சுரேஷ்)

தோழியின் திருமணமும்,பிளவுபட்ட தமிழகமும்

2009-03-30T21:34:00.000-07:00

தோழியின் திருமணத்தின் பொருட்டு,மதுரை செல்வதற்காக, சென்ற சனிக்கிழமை மதியம், எக்மோரிலிருந்து கிளம்பும் வைகை எக்ஸ்பிரசில் பயணத்தை ஆரம்பித்தேன்.எப்பொழுதுமே,ரயில் பயணத்தின் போது,கடந்து செல்லும் மின் கம்பங்களையும்,மரங்களையும்,சிறிதாகிக் கொண்டே வரும் மலைகளையும்,சக பயணிகளின் பேச்சுக்களையும் ரசிக்கும் என்னால்,ஏனோ அன்று மனத்தை ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை.என் மனம் முழுவதும் என் தோழி வனிதாவே ஆட்கொண்டிருந்தாள்.

+1ல் இருந்து ஆரம்பித்த எங்கள் நட்பு,இளங்கலையில் ஒரே பெஞ்ச்சில் பயணித்த எங்கள் நட்பு,மாதம் ஒருமுறை திரையரங்குகளில் விரிந்த எங்கள் நட்பு,இதோ நாளையுடன் எல்லைகளுக்குள் அடங்கிவிடும்,என்று நினைக்கையில்,மனது எதிலும் லயிக்கவில்லை..

அவளுடைய நினைவுகளை சுமந்தபடி மதுரையை அடைந்தேன்.அன்பொழுக ,அம்மா கொடுத்த அடை தோசை கூட கசந்தது..

அடுத்த நாள்,எனது அம்மா,அப்பா,அண்ணா,நந்து(நந்தினி,எங்க வீட்டு அறுந்த வால் --அண்ணன் மகள்)ஆகியோருடன்,வனிதாவின் திருமணத்திற்கு கிளம்பினேன்.எங்கள் நட்பு மிகவும் ஆழமானதாலும்(எவ்வளோ என்றெல்லாம் கேட்க கூடாது),நாங்கள் பழகும் காலத்திலிருந்தே,இருவர் வீட்டிற்கும் ,நாங்கள் செல்ல பிள்ளை என்பதாலும், எங்கள் அண்ணனுக்கும்,அவளது அப்பாவிற்கும் அரசியல் ரீதியாக பழக்கம் உள்ளதாலும், இந்த ”குழு” பயணம் அவசியமாய் போய்விட்டது..

வனிதா,எங்கள் தொகுதியின் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ வின் கடைசி புதல்வி ஆதலால்,”ராஜா சர் முத்தையா” மன்றத்தில் திருமணம் ஏற்பாடாகியிருந்தது.அலங்கார வளைவுகளும்,மேடை அலங்காரமும் கண்ணை கவர்வதாய் இருந்தது.அரசியல் புள்ளி மகளின் கல்யாணம் ஆதலால்,என்னால் அவ்வளவு சீக்கிரம் மணப்பெண்ணின் அறையை அடைய முடியவில்லை.பல முயற்சிகளுக்கு பிறகு அவளை சந்தித்தேன்.என்னை பார்த்ததும் எழுந்து வந்து கட்டிக்கொண்டாள்.எங்கள் இருவராலும் ஏதும் பேசமுடியவில்லை.பிறகு அவளிடம் விடைபெற்றுகொண்டு,மணமேடையின் எதிரே அமைந்திருந்த இருக்கைகளில் அமர்ந்தோம்.

முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிவிட்டதாக கூறி,வனிதாவை அழைத்து வந்து,மாப்பிள்ளை அருகில் அமர வைத்தனர்.தோழியை விட்டு பிரியப்போகிறோம் என்ற வருத்தமும்,அவளுக்கு இப்பொழுது திருமணம் என்ற சந்தோசமும் ,கலந்த கலவையாய் என் மனம் சிலாகித்துக்கொண்டிருந்தது.

திடீரென ,கூட்டத்தில் ஒரே பேச்சும் சலசலப்பும். “என்ன ஆச்சு அண்ணா?” என்று எனது அண்ணனை கேட்க திரும்பினால்,அவரை காணோம்.

நானும் எனது தலையை வலப்பக்கம் 90டிகிரி இடப்பக்கம் 90 டிகிரி என திருப்பி ,அண்ணனை தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு ,அரக்க பரக்க ஓடி வந்து,எங்கள் நால்வரையும் அழைத்துக்கொண்டு,ஒரு சிறு கும்பலை நோக்கி சென்றார்.

அங்கு சென்று பார்த்தால்,அட! சிறப்பு விருந்தினர் மு.க.அழகிரியும்,அவரது துணைவியார் காந்தி அழகிரியும் நின்று அனைவரிடமும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.எனது அண்ணன் அவர்களது பேரவையில்(பெயர் குறிப்பிட விரும்பவிலை)செயலாளராய் இருப்பதால்,எங்களை அறிமுகப்படுத்திவைத்தார்.

எனக்கு “ஹலோ” சொல்லி கைகுலுக்குவதா?இல்லை “வணக்கம்” சொல்வதா என்று தடுமாறிக்கொண்டிருக்கையில்,அழகிரி அவர்களே “வணக்கம் வாங்க” என்று கூறி எனது தடுமாற்றத்திலிருந்து என்னை காப்பாற்றினார்.

அப்பா,அவரிடம் ஏதும் பேசவில்லை.எனது அம்மாதான்,”நீங்க,ஏதாவது ஒரு தொகுதியில நிற்க வேண்டும்” என்று கூறினார்.

ஏதோ ”அந்த அம்மாவே ”கூறிவிட்ட மகிழ்ச்சியில் அவரும் ,எனது அம்மாவை நோக்கி, “ கவலைப்படாதிங்கம்மா! தேர்தல் முடியட்டும்.வடக்கே ஸ்டாலினும்,இங்கே நானும்னு பிரிச்சு தமிழகத்தை சீர்படுத்திடுவோம்”னு சொல்லி அழகாக புன்னகைத்தார்.

பிறகு,முகூர்த்த நேரம் நெருங்கி விட்டதால்,தாலி எடுத்து கொடுக்க அவர் மணமேடையை நெருங்கினார்.அவரது தலைமையில் வனிதாவின் திருமணம் சிறப்பாய் நடந்தது.விருந்து முடித்து விட்டு வீடு திரும்புகையில்,வனிதா மனதில் இல்லை....பிளவுப்படப் போகின்ற தமிழகமே கண்ணில் ஆடியது....இந்த நிகழ்வை “உண்மை” என்று நம்பி படித்த அனைவருக்கும் ஏப்ரல் ஃபூல் வாழ்த்துக்கள்”...ஹா ஹா ஹா...

தேர்தலுக்கு தயாராகிறேன்

2009-03-25T21:16:00.000-07:00

தேர்தல் வரப்போகுதுங்கரதால,ஒரு பதிவு அரசியல் சம்பந்தம்மா போடலாமுனு நினைச்சேன்.உண்மைய சொல்லப் போனா ,எனக்கு அரசியல் அறிவு கொஞசம் கம்மிதான்.அது என்னமோ தெரியலை,அரசியலும் கிரிக்கெட்டும் எனக்கு வேப்பங்காய் மாதிரி.

சரி விசயத்திற்க்கு வருவோம்..எனக்கு ஒரு பெரிய சந்தேகம்.நான் யாருக்கு வோட்டு போடுறது? (தமிழிஷ்ல இல்லப்பா)எந்த காரணத்துக்காக அவங்களுக்கு வோட்டு போடணும்?
இது மட்டும் தான்ப்பா....

போன தடவை நான் வோட்டு போடுரப்பவே ,வீட்டுல ஒரு கலவரம் நடக்காத குறைதான் போங்க.அப்பா,எம்.ஜி.யார் விசிறிங்கறதால,”நான் ஆணை இட்டால் ”ஷ்டைலில் ”அந்த” கட்சிக்கு வோட்டு போடச்சொன்னார்.எங்க அம்மா தியாகி மக்ள்ங்கறதால,”உடல் மண்ணுக்கு உயிர் தமிழுக்குன்னு சொல்லி “இந்த” கட்சிக்கு வோட்டு போடச்சொன்னார்.சரி ,சரின்னு தலையை ஆட்டிட்டு போய் ஒரு பட்டனையும் அமுக்கிட்டு வந்துட்டேன்.(ஆ..அசுக்கு புசுக்கு எந்த பட்டனை அமுக்கினேன்னு சொல்லமாட்டேன்)

இப்பதான் நான் வளந்துட்டேன்ல,சரி சுயமா யோசிச்சு ஒரு முடிவுக்கு வரலாம்னு நினைக்கிரப்பவே,நிறைய கட்சிகள்...ஒரே குழப்பமா இருக்கு..சரி நம்ம தோழர்கள் உன்ககிட்ட ஒரு ஐடியா கேட்கலாமுனுதான் இங்கே வந்தேன்.

ஆனா,ஒன்னு மட்டும் புரியுதுப்பா..எப்பவுமே ரெண்டு பேருக்கு போட்டி நடக்கும்.அவங்களுக்கு நிறைய ஹெல்ப்பிங் டெண்டன்சி உள்ள கூட்டணி ஃப்ரண்ட்ஷ் வேற..இது இப்ப மூணாவுதா கப்பல் ஓட்டுனர் வந்து இருக்காரு.அவரு இப்ப வரைக்கும் தனியாத்தான் கப்பல் விட்டுகிட்டு இருக்காரு..எப்ப புயலடிச்சு,அடுத்த கப்பலோட மோதப்போகுதோ தெரியல..இதுல சரத்து சாரி சரக்கு கப்பல் வேர,ஒரே கஷ்டமப்பா..

இதுல ,இலங்கை பிரச்சனையை வைத்து தேர்தல் முடிவு வரும்னு பயந்து டயட்ல இருக்கரவங்க எல்லாம் உண்ணாவிரதம் இருக்கிராங்க..ஒண்ணும் சொல்லுரதுக்கு இல்ல..

சரி,என் பிரச்சனைக்கு வாங்க..நான் வோட்டு போடப்போகிர தலைவராகட்டும்,அந்த் கட்சி உறுப்பினர்களாகட்டும் ,they should have the following qualifications..(என்ன ரொம்ப ஓவரா இருக்கா? என்ன பண்றது.எனக்கு வரப்போர தலைவன் எப்படி இருக்கனும்னு எனக்கு ஒரு கனவு இருக்க கூடாதா? இந்த இடத்தில யாராவது கமல நினைச்சிங்கன்னா ஐ அம் வெரி சாரி)

தகுதிகள்:

1)ஊழல் பண்ணி இருக்க கூடாது.பண்ணவும் கூடாது.
2)இளைஞர்களின் முக்கியத்துவம் உணர்ந்தவரா இருக்கணும்,atleast 45 வயசுக்கு கம்மியானவரா இருந்தா நல்லது.
3)பொது திட்டங்கள் உருவாக்கிட்டு ,சும்மா தேமேன்னு உட்காராம,அமுல் படுத்தணும்.
4)மக்கள் நலனுக்காக (அட பொது மக்கள்ப்பா) ,ஒவ்வொரு நிமிசம் எல்லாம் வேணாம்,ஒரு நாளைல எட்டு மணி நேரம் உழைச்சா போதும்.
5)அரசியலுக்கு வரதுக்கு முன்னாடி,எதாவது ஒரு துறையில வல்லுனராகவும், சமூக சேவகரா வும் இருந்திருந்தாங்கன்னா,ரொம்ப நல்லது.

இந்த மாதிரி இன்னும் பெரிய பட்டியல் இருக்கு..முதலில் இந்த 5ம் satisfy ஆகுர தலைவர் யர்ருன்னு எனக்கு சொல்லுங்க..நான் வோட்டு போடுரதுக்கு ஹெல்ப் பண்ணுங்க..

ஏ..சைலன்ஷ்..பதிவு எழுதிட்டு இருக்கேன்ல..டிஷ்டர்ஃப் பண்ணிட்டு..(ஒண்ணுமில்லைங்கண்ணா...அண்ணன் பசங்க வந்து கைய தட்டி விட்டுகிட்டே இருக்காங்க)

டிஷ்கி::தேர்தலுக்கு உபயோகமான ஒரு லிங்க் போய் பாருங்க http:// www.jaagore.com

முரண்பாடு

2009-03-21T22:28:00.000-07:00

இன்று வெள்ளிக்கிழமை.அம்மா தட்டில் வைத்த இட்லியையும் உளுந்த வடையையும் ,தேங்காய் சட்னியில் தோய்த்து,அவசர அவசரமாய் விழுங்கினேன்.இந்நேரம் அருள் வேலையை முடித்திருபானா? இன்று என்ன படம் வரைந்திருப்பான்? மனதில் தோன்றிய கேள்விக்கணைகளை அமுக்கி வைத்துவிட்டு ,என்னுடைய scootiyai ஸ்டார்ட் செய்தேன்.

"அம்மா ...போயிட்டு வர்றேன்..!"

"சரிம்மா..பாத்து போயிட்டு வா.இன்னைக்கு கோவிலுக்கு போகணும் ஞாபகம் இருக்குல்ல "

"இருக்கும்மா,evening சீக்கிரம் வந்துடுறேன் போதுமா.bye"

என் அலுவலகம் அடையார் என்பதால் ,எங்கள் வீட்டிலிருந்து bells road வழியாக கண்ணகி சிலையை அடைந்து ,அடையார் செல்ல வேண்டும்.கண்ணகி சிலைக்கு எதிரே ,திருவல்லிக்கேணி செல்லும் சாலையில் ,இடது ஓரத்தில் தான் எப்போதும் நின்றிருப்பான் அருள்.

கடந்த 5 மாதங்களாக தான் அவனை எனக்கு தெரியும்.வண்டியை வேகமாக அவனிருக்கும் இடத்திற்கு ஓட்டினேன்.அருள்,ரோட்டில் படங்களை வரைந்து ,அதன் மூலம் யாசகம் பெறுபவன்.அவனுக்கு ஒரு கால் வேறு கிடையாது. கட்டையின் துணையோடுதான் நின்று கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய ஒவ்வொரு படங்களும் தத்ருபமாய் இருக்கும்.வெறும் கலர் சாக்பீசாலே தெய்வங்களை அலங்கரித்திருப்பான்.

இன்று வெள்ளிக்கிழமை ஆதலால்,பராசக்தி புலியில் அமர்ந்திருந்தாள்.அவள் மேலே 50 பைசா 1 ரூபாய் சில்லறைகள் சிதறிக்கிடந்தன.
அம்மாவை ஒருநாள் இங்கு அழைத்து வந்து காட்ட வேண்டும். பிறகு தினமும் வருகிறேன் என அடம்பிடிப்பாள்.மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டேன்.

அருள் நல்ல கற்பனைசாலி மற்றும் திறமைசாலியும் கூட.நேரத்திற்கு தகுந்த மாதிரி படம் வரைவான்.நவராத்திரி நேரங்களில் ,பலவகையான அம்மன்கள் ,கிறிஸ்துமஸ் சமயங்களில் ஏசுநாதர்,குடில் ,சுதந்திர தின நேரங்களில் ,தேசத்தலைவர்கள் என்று அவனுடைய படைப்புக்கள் நமக்கு சில செய்திகளை சொல்லிகொண்டிருக்கும்.

சாதி மத பேதங்கள் எல்லாம் தனக்கு தானே மனிதன் அமைத்து கொண்டது என்பதை அவனுடைய நவீன படங்களின் மூலம் உணர்த்துவான்.அதனாலேயே அவனை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அவனுடைய வீடு, சாந்தோம் சர்ச் பின்புறம் உள்ள ஒரு சேரியில் இருக்கிறது என்று கூறியிருக்கிறான்.பாவம் காலில்லா அம்மா,தங்கை ஆகிய இருவருக்கும் இவன்தான் துணை

சரி நாம் ஏதாவது உதவி செய்யாலாமே என்று ,கடந்த ஒரு வாரமாக "youthful fine arts" academy மூலமாக அவனுடைய படங்களை கண்காட்சியாக வைக்கும் முயற்சிகளில் இருக்கிறேன்.இதோ இன்றோடு அந்த வேலையும் முடிந்துவிட்டது.அவனிடம் சில பத்திரங்களில் கையெழுத்து வாங்கி விட்டால் ,பிறகு அந்த அகாடமியே எந்த நாளில் நடத்தலாம் என்று சொல்லி விடுவார்கள்.

"என்ன அருள்.இன்னைக்கு எவ்வளவு கலெக்சன்?"

"இப்பதான்க்கா ஆரம்பிச்சிருக்கு ..100 ரூபாய் எப்படியும் தேறும்னு நினைக்கிறேன்"

"சரி..சரி..எனக்கு ஆபீஸ்க்கு நேரமாச்சு.இந்தா.இந்த பேப்பரில் கையெழுத்து போடு."

"அக்கா.இந்த உதவிக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்யப்போரேனோ தெரியலைக்கா"-கண் கலங்கினான் அருள்.

"அருள்..உன் திறமையையும் தாண்டி ,உன்னோட முற்ப்போக்கான சிந்தனைகள்தான் இந்த சமுதாயத்திற்கு தேவை.புத்தாண்டு அன்னைக்கு ஒரு படம் வரைந்திருந்தியே ஞாபகம் இருக்கா?சிவன் பார்வதி மடியில் இயேசுவை வைத்து,மேலே பிறை வடிவில் வரைந்து...பல கருத்துக்களை சொல்லாமல் சொல்லி இருந்தாய் .அப்பொழுதே உனக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என தோன்றியது."

"நன்றிக்கா"

"சரி நான் கிளம்பிறேன் அருள்.பார்ப்போம் ".

ஒரு வாரம் கழித்து ,வீட்டிற்கு தபால் வந்திருந்தது.அருளுக்குதான்.அடுத்தமாதம்,27 ஆம் தேதி ,தேனாம்பேட்டையில் உள்ள ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் ,கண்காட்சி நடத்தலாம் என்பதற்கான செய்தி வந்திருந்தது.

உடனே அருளிடம் இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை சொல்ல வேண்டும் என்று scooty ஐ எடுத்து கிளம்பினேன்.

"வாணி..மணி ஏழரை.இப்போ ஏன் போற?நாளைக்கு கொடுத்துக்கலாமே?"

"இல்லம்மா.எனக்கு ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கு.இப்பவே அவனுடைய வீட்டுக்கு போய் கொடுத்துட்டு ஒரு மணி நேரத்தில் திரும்பிருவேன்..நீயும் வர்றியா?"

"இல்ல..நீ போயிட்டு வா..பாத்து எப்பவும் 40 லே ஓட்டு"

"சரிம்மா வர்றேன்"

சாந்தோம் சர்ச் தாண்டி ,இடது புறத்தில் அமைந்த ,ஒரு சிறிய குறுக்கு தெருவுக்குள் வண்டியை ஓட்டினேன்.அருள் சொன்ன அடையாளங்களை வைத்து அவனுடைய வீட்டை நெருங்கினேன்.

மூக்கினுள் ஏறிய கெட்ட வாடையையும் தாண்டி,மனதில் ஒரு நிறைவான சுகந்தம் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவனுடைய வீட்டின் முன்புறம் கூட்டமாய் இருந்தது.வண்டியை ஓரத்தில் நிறுத்தி விட்டு கூட்டத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

"ஏண்டி,கழிசடை,கஸ்மாலம்,ஏதோ போனா போகுதுன்னு டைப் கிளாசுக்கு அனுபிச்சா ..அந்த முருகேசனோட ஊர் சுத்திருயோ ?"-அருளின் குரல்தான்.

மெல்ல கூட்டத்திற்குள் கலந்தேன்.ஒரு பெண்ணை தன்னுடைய கால் கட்டையால் அடித்து கொண்டிருந்தான் அருள்.

" ஏண்டி ..சோத்த திங்கிறியா? இல்ல வேற ஏதாவது திங்கிறியா?இனிமே அந்த இந்துப்பயலோட சுத்தின,கழுத கண்ட துண்டமா வெட்டிருவேன்.அடுத்த வாரம் உனக்கும் நம்ம மாமனுக்கும் கல்லாணம் ...ஜாக்கிரதை "

அருள் இப்படியும் பேசுவானா? தொண்டையை அடைத்தது.

"ஏ ..விடுப்பா.பொட்டபுள்ளைய போட்டு ரொம்ப அடிக்காத.அதான் அடுத்த வாரம் கல்யாணம்னு சொல்லிட்டேல விடு விடு"-பக்கத்தில் நின்றிருந்தவன் அருளை விளக்கினான்.

ஏனோ தெரியவில்லை.அவனிடம் தபாலை கொடுக்காமலே திரும்பினேன்,

பிரசன்னாவும் தெய்வீகமும்

2009-03-17T21:40:00.000-07:00

சலனமற்று சென்று கொண்டிருக்கும் ஆறு, மேலே இருந்து கீழே விழும் நேரத்தில், அருவியாய் ஏற்றுக்கொள்கின்ற மாற்றம் ,நம்முள் சில சிந்தனைகளையும், பெரும் ஆனந்தத்தையும் அள்ளி தருகிறது என்றால் மிகையில்லை. அது போல,கடந்த சில தினங்களாக, வேலை ,ப்ராஜெக்ட் என்று ஒரே வட்டத்தை விட்டு, வெளியே வாராமல் இருந்த என்னை,தன்னுடைய பாடலின் மூலம் , எங்கோ கொண்டு சென்று உன்னதமான தெய்வீக உணர்வுகளை கொடுத்துவிட்டார் பிரசன்னா.இதோ இந்த பதிவையும் எழுத வைத்து விட்டார்

சென்ற வாரத்தில் நடந்த, ஏர்டெல் சூப்பர் சிங்கர் நிகழ்ச்சியை காண,நேற்றுத்தான் நேரம் கிடைத்தது.(அந்த நிகழ்ச்சியை நெட்டில் பார்ப்பதுதான் என் வழக்கம்.) இந்நிகழ்ச்சியில் தேர்வாகி இருக்கின்ற ஏழு போட்டியாளர்களில் ,ஆறு பேர் முறையாக சங்கீதம் பயின்றவர்கள்.நம் பிரசன்னாவை தவிர...

அவருடைய பல பாடல்களை ,போட்டிகளின் போது கேட்டிருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன்.எந்த ஒரு பாடலை பாடினாலும் மனுஷன் பிச்சு உதறிடுராருப்ப...நல்ல effort மற்றும் presentation அவருடைய பாடல்களில்உண்டு.

ஆனால்,அவரை ஒப்பேத்தி ,போட்டியில் இருந்து வெளியேற்ற வேண்டும் என்ற துடிப்பு, நடுவர்களுகிடையே உள்ளதை ,சில வாரங்களாய் காண முடிகின்றது.(ஏன் இப்படியெல்லாம் ??)

நேற்று நான் பார்த்த நிகழ்ச்சி கர்நாடக சங்கீத சுற்று. பாடகி சுதா ரகுநாதன் அவர்கள் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொண்டிருந்தார்.அனைத்து போட்டியாளர்களும் நன்றாக பாடினார்கள்.ஆனால் ,பிரசன்னா "வேங்கடாசல" என்ற பாடலை மிக அருமையாக பாடினார்.கிட்டத்தட்ட,நான்கு ஐந்து முறை ,கண்களை மூடி ரசித்து கேட்டேன் .மனதில் உள்ள குழப்பங்கள் விலகி, எதோ ஒரு தெய்வீக உணர்வு என்னை ஆட்கொண்டதாக உணர்ந்தேன்.

நீங்களும் ஒருமுறை கேட்டு பாருங்கள் .

பாடலை கேட்க கிளிக் செய்யுங்கள்

பாடல் முடிந்ததும் ,சுதா ரகுநாதன் அவர்கள் கொடுத்த கமென்ட் ,நமக்கும் சரி, பிரசன்னாவுக்கும் சரி ஒரு பூஸ்ட்.அவருடைய கமெண்டின் போது நனைந்தது பிரசன்னாவின் கண்கள் மட்டுமல்ல..என்னுடைய கண்களும்தான்.

"முறையாக எனக்கு சங்கீதம் தெரியாது" என்று குழந்தையாய் பிரசன்னா கூறியதும்,அதற்க்கு சுதா ரகுநாதன் அவர்கள்,"நீங்கள் சொன்னால் ஒழிய ,உங்கள் பாடலின் மூலம் கண்டுபிடிக்க முடியாது "என்றது பிரசன்னாவின் உழைப்புக்கு கிடைத்த வெற்றி.சுதா ரகுநாதன் அவர்களின் நேர்மையான ,கமெண்டிற்கு நான் தலை வணங்குகிறேன்.

எந்த ஒரு சங்கீத பின்புலமோ, முறையான பயிற்சியோ இல்லாமல்,வெறும் 48 மணிநேர பயிற்சியால் மட்டுமே இந்த பாடலை பாடினார் என்றால்,அவரை என்ன சொல்லி பாராட்டுவது.பிரசன்னா, உங்களுக்கு இந்த பதிவின் மூலம் என்னுடைய வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

"வேங்கடாசல"என்றபாடலைஉண்மையில்பாடியஉன்னிக்ரிஷ்ணனுக்கும்,நேற்று பாடிய பிரசன்னாவிற்கும் பெரிதாக ஒன்றும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை.

நினைவில் நின்றவன்-சிறுகதை(முதல் முயற்சி)

2009-03-11T21:17:00.000-07:00

கொடைக்கானல் மலைப்பாதையில் எங்களது டாட்டா சுமோ மெல்ல ஏறத்துவங்கியது. எனது இதயத்துடிப்பும் கூடவே.கடினமான பனிப்பொழிவு ,உடலை குளிர்வித்தாலும்,எனது முகத்தில் அரும்பிய வியர்வையை நான் உணர தவறவில்லை.

"கடவுளே! என்ன சோதனை இது..ஏன் எனக்கு மட்டும் ஞாபகமறதியை கொடுக்க மறந்து விட்டாய்"..மனதுக்குள்ளேயே கடவுளை சாடினேன்.

க்ரீச் .....

"என்னம்மா ,முகமெல்லாம் வேர்த்திருக்கு! "- எனது கணவர் அசோக்"

ஒன்னுமில்லைங்க,மலைப்பாதைனா எனக்கு கொஞ்சம் அலர்ஜி .அதான்..."

OK relax.. இன்னும் ஒன் ஹவர்ல நம்ம "பாலஸ் வுட்லாண்டு " க்கு போய்விடலாம்"-தேனிலவிற்கு செல்லும் குதுகூலம் என்னவரிடம் இருந்தது.

வண்டி சில்வர் பால்சை (silver Falls) தாண்டிக்கொண்டிருந்தது..மனதில் சாரல் அடிக்க தொடங்கியது.

"இதோ இந்த இடத்தில தானே ,நானும் கணேசும் குரங்குகளிடம் மாட்டிக்கொண்டு அவஸ்தைப்பட்டோம். பிறகு கணேஷ் கம்பை ஓங்க,பதிலுக்கு குரங்குகளும் ஓங்க ,பின்பு நாங்கள் தப்பித்தால் போதும் என ஓடி,..அப்பப்பா .எவ்வளவு மகிழ்ச்சியான தருணங்கள்.

சாரல் இப்பொழுது என்னுள் தணலாய் மாறத்துவங்கியது.

"தீபா..ஸ்நாக்ஸ் ஏதும் சாப்பிடுறியா?"-கனவை கலைத்தார் கணவர்.

"இல்லைங்க ..வேண்டாம். ரூமுக்கு போயிட்டு சாப்பிட்டுக்கிறேன் "

கனவை தொடர்ந்தேன்.

வண்டி இப்பொழுது ஏரியின் அருகே உள்ள வளைவான பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தது.

மறுபடியும் மனம் கணேஷை நோக்கி விரைந்து சென்று பற்றி கொண்டது.

டோக்கன் கொடுக்கும் இடத்தில ,அனைத்து போட்டுக்கும் (boat) பணம் கொடுத்துவிட்டு ,ஒரு மணி நேரம் ,தனியாய் ஏரியில் உலாவியது ,நினைவை தழுவி சென்றது.எவ்வளவு ரம்யமான நாட்கள் அவை.அனைவரும் சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்க்க ,நான் நாணத்துடன் கணேஷின் அருகில் அமர்ந்து கொஞ்சி கொஞ்சி பேசியது.....கடவுளே எனக்கு ஞாபக மறதியை கொடு!.

"தீபா ..தீபா..எங்க இருக்கே! ஹோட்டல் வந்துடிச்சு .இறங்கு வா!.உன் வரவுக்காக இந்த ஹோட்டல் காத்து கொண்டு இருக்கு.நானும் கூடத்தான்" அசட்டு சிரிப்புடன் கண்சிமிட்டினார் என் கணவர்.

என் ஹாண்ட்பாகை எடுத்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

"குட்டிம்மா! இப்போ டைம் 12.30.நாம லன்ச் முடுச்சுட்டு,கொஞ்ச நேரம் வெளியில் சுத்திட்டு ,6.30 போல திரும்பலாம்.O.K வா ? உனக்கு ஒன்னும் ஆட்சேபனை இல்லையே!

"இல்லைங்க"

அந்த ஹோட்டலிலே லன்ச் முடித்தோம்.வெளியே வந்து டாடா சுமோவில் ஏறினோம்.வண்டி நிதானமாக நகர துவங்கியது.

"தீபா டியர் !நாம இப்ப எங்க போறோம் தெரியுமா?"

ம்ஹும்.தெரியாதுங்க!

சூசைடு பாயிண்ட்! இது எல்லோரும் இங்க வந்தோனே போய் பாக்குற சூசைடு பாயிண்ட் இல்ல.இது வேற.இங்கிருந்து 5 கிலோமீட்டர் மேலே உள்ள மலையில்தான் ரியலான சூசைடு பாயிண்ட் இருக்கு.நீ இதுக்கு முன்னாடி போய் இருப்பியான்னு தெரியல.தடுப்பு சுவர் எதுவுமே கிடையாது ! வித்தியாசமா செம த்ரில்லிங்கா இருக்கும்.நீ ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுவ!......................,...........,

என் கணவர் பேச பேச தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது .எந்த இடத்தை வாழ்வில் மறுமுறை பார்க்ககூடாது என்று நினைத்தேனோ ,அந்த இடத்தை என் கணவர் மூலமே!..நெஞ்சை அடைத்தது .

"வா தீபா..இடம் வந்திருச்சு .பாத்து இறங்கு.என் கையை பிடிச்சிக்கோ "

அந்த இடத்தை நெருங்க நெருங்க கணேஷின் அருகாமையை என்னால் உணர முடிந்தது.

தீபா....-கணேஷின் குரல். தீபா...- மறுபடியும் கணேஷின் குரல்.

சந்தேகமே இல்லாமல் கணேஷ் தான்,என் கால்கள் இரண்டும் கட்டையாகிவிட்டதா?அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க முடியவில்லையே..ஐயோ ..என்னது இது..எனக்கு பார்வை போய் விட்டது.. சுற்றிலும் கருமையாய் உள்ளதே"..........

"தீபா ..தீபா..என்ன ஆச்சுடா ,,எழுந்திரு..ரியாலி சாரிடா .நீ இப்படி பயப்படுவேனு தெரிஞ்சிருந்தா ,இங்க உன்னைய கூபிட்டே வந்திருக்க மாட்டேன் ..வா போகலாம் "-பிஸ்லேரி பாட்டிலுடன் நின்றிருந்தார் என் கணவர். எழுந்து என்னவருடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ---என்ற படத்தில் ,என்னுடன் நடித்து ,ஷூட்டிங்கின் போது இதே இடத்தில தவறி விழுந்து இறந்து போன ,நடிகர் கணேஷின் குரல் என்னை விட்டு தொலைவாக சென்று கொண்டிருந்தது.

மகளிர் தினச்செய்தி மார்ச் 8,2009

2009-03-07T05:13:00.000-08:00

அனைவருக்கும் மகளிர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கும்,முன்னேற்றத்திற்கும் , பெண்களின் பங்களிப்பு இன்றியமையாதது மட்டுமன்றி தவிர்க்கமுடியாதது என்ற நிலைப்பாடு வளர்ந்து வரும் இவ்வேளையில் ,காலத்தின் சக்கரத்தை பின்னோக்கி ஓட்டி விடுகிறேன். மக்களாட்சி காலத்திற்கு முன் மன்னராட்சி யுகத்திற்கு சென்றோமானால் ,

பெண்களின் நிலை என்ன?

அவர்கள் எவ்வாறு மதிக்கப்பட்டார்கள்? என்ற கேள்விற்கு விடை சற்று புரியலாம்.

அக்காலகட்டத்தில் , அரசியல் கொள்கைகளிலும், வளர்ச்சி யுக்திகளிலும், போர் திறன்களிலும் , பெண்களின் பங்கு அளப்பரியது என்று கல்வெட்டுக்களின் மூலம் நாம் அறிய வருகிறோம், தேவரடியார்கள் என்று சொல்லப்படும் பெண்கள் கூட , அரசியலில் சில முக்கிய பணிகளில் இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குரிய மரியாதையும் , மதிப்பும், சுதந்திரமும் வன்மம் இன்றி இருந்தது எனலாம்.

நமது நூற்றாண்டை எடுத்துக்கொண்டோமானால் , சுதந்திரப்போராட்டங்களோடு ஆரம்பித்த நூற்றாண்டு , பெண்களின் பங்களிப்போடுதான் நிறைவுற்றது. வேலுநாச்சியார், ஜான்சிராணி போன்ற வீரப்பெண்மணிகளின் குருதிபடிந்த நாட்டில்தான் நாம் நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பிறகு ஏன் பெண் சுதந்திரம் என்ற வேள்வி தோன்றியது ? எப்பொழுது தோன்றியது ? யார் காரணம்? முதலில்,பெண் சுதந்திரத்திற்காக "மகளிர் தினம்" கொண்டாடப்படவில்லை என்ற தெளிவு வேண்டும்.

முதன் முதலில் 1908 ஆம் ஆண்டு, பெப்ரவரி திங்கள் 28 ஆம் நாள் , நியூயார்க் நகரில், நெசவுத்தொழில் ஈடுபட்ட பெண்கள் ,தங்களுடைய ,தகுந்த ஊதியம் குறித்தும், சரியான வேலை நேரம் அதாவது ஒரு நாளில் எட்டு மணி நேரமே வேலை என்ற நிலைப்பாடுகளை குறித்தும் ,வலியுறுத்தவே பேரணி நடத்தினர். அது சுதந்திர போராட்டமன்று. உரிமை போராட்டம். ஆகவே இந்த நாளே பெண்கள் நாளாக அவர்களுக்குள்ளே கொண்டாடினர்.

பிறகு ஆங்காங்கே ,உலகின் பல இடங்களில், இவ்வாறான கோரிக்கையை வலியுறுத்தி பல போராட்டங்கள் பெண்களால் நடத்தப்பட்டது.. அதன் பிறகு 1911 ஆம் ஆண்டு ,மார்ச் 19, உலக மகளிர் தினமாக ,ஜெர்மனி ,ஆஸ்ட்ரியா ,டென்மார்க் ,மற்றும் பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் கொண்டாடப்பட்டது .இதற்க்கு காரணமாக பெரும் பங்கெடுத்தவர் ,ரஷ்ய புரட்சியாளரும், பெண்ணியவாதியும் ஆன Alexandra Kollontai என்பவரே.

இதன் விளைவாக ,1929 ஆம் ஆண்டும் ,1931 ஆம் ஆண்டும் இதே போல், ஆஸ்திரேலியாவில் உள்ள சிட்னியின் Belmore Park எனும் இடத்தில , மர வேளையில் ஈடுபட்டிருந்த பெண்கள் ,தங்களுடைய உரிமைக்காக பெரும் பேரணி ஒன்றை கூட்டினர்

இவ்வாறு பல இடங்களில் ,பெண்கள் தனி தனி குழுக்களாக உரிமைக்காக போராடிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது ,இரண்டாம் உலகப்போரும்,பொருளாதார வீழ்ச்சியும் அவர்களை ஒன்றுபடுத்தியது.அதன்படி,1937 இல் இருந்து ,நாம் இன்று கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த மார்ச் 8 என்பதே உலக பெண்கள் அனைவருக்கும், "உலக மகளிர் தினமாக " அறிவிக்கப்பட்டது.

ஆகவே மகளிர் தினம் என்பது பெண் உரிமையை வலியுறுத்தி கொண்டாடும் நாள் அன்றி பெண் சுதந்திரத்தை மற்றவர்களிடம் கேட்கும் நாள் அன்று.பெண் சுதந்திரம்

என்று ஏன் நாம் பிதற்றி கொண்டிருக்கிறோம் என்று தெரியவில்லை.

எந்த ஒரு தேவைக்கும் ,பிறரை சார்ந்திருக்கும் நிலை உருவாகும்போது ,தன்னுடைய சுயத்தை விட்டோழிக்கத்தான் வேண்டி இருக்கிறது.பெண்களும் அவ்வாறே.. பிறந்து வளர்ந்து வாழ்நாள் முடிகின்ற வரை ,பிறரை சார்ந்தே இருக்கிறார்கள்.அவர்களால் தன்னுடைய "சுயம்" என்ற சுய உரிமையை ஏந்த முடியாமல் போய்விட்டது.

ஆனால் ,இப்பொழுது அந்த நிலை ,நிறைய மாறியிருக்கிறது.வேலைக்கு செல்கின்றனர்.தொழில் புரிகின்றனர்.இருப்பினும் ஒரு பெண் வேலைக்கு சென்று கை நிறைய சம்பாதிப்பதால் மட்டுமே,பெண் சுதந்திரம் வந்து விட்டது என் எண்ணலாகாது.எத்தனை பேர் ,அந்த பணத்தை வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு,தன் செலவிற்கு, கையேந்தி நிற்கிறார்கள்?

வேலைக்கு செல்வது என்பது ஒரு பெண் சுதந்திரத்தின் சிறு வெளிப்பாடாக வைத்துக்கொள்ளலாமே தவிர ,அதுவே உரிமையையும்,இன்ன பிற தேவைகளையும் நிறைவேற்றாது.

பணிக்கு சென்றாலும்,செல்லாவிட்டாலும்,தொழில் செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும்,அவரவர்க்கென்று தனிமனித உரிமை ,பொறுப்பு,திறமை,பங்களிப்பு இருக்கிறது. அந்த ஒரு சிந்தனை மட்டுமே ,எங்கிருந்தாலும் பெண்களை சுதந்திரமாக வாழ வைக்கும்,

மற்றபடி,பெண் சுதந்திரம் இல்லை என்று அப்பட்டமாக ஆண் சமுதாயத்தை சாடுவது , நம் அறிவிலிதனத்தையே காட்டுகிறது. ஆண்கள்,தான் சம்பாதித்தால் தான் , தன்னுடைய வாழ்க்கை சக்கரம் ஓடும் என்பதை உணர்ந்து உழைக்கிறான். பெண்களுக்கு அப்படி இல்லையே ! "எப்படியாவது அப்பா பீஸ் கட்டி படிக்க வட்சுடுவார், எப்படியாவது,கணவன் சம்பாதித்து குடும்ப தேவைகளை பூர்த்தி செய்து விடுவான் என்ற OPTION ,பல பெண்களிடம், அடிமனதில், ஒரு சிறு இடத்தில புதைந்து கிடப்பதால்தான் , அவளால் வெளி வர முடியவில்லை.

இந்த நிலை மாற வேண்டும். பெண்கள் விழிப்புணர்வோடும், சுய சிந்தனையோடும் உலா வர வேண்டும். அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்தில்தான் "பெண் சுதந்திரம்" வேண்டும் என்ற பேச்சே பொருளற்று போய்விடும்.

இதை படித்து கொண்டிருக்கும் சிலர் மனதில் இவ்வாறு தோன்றலாம், "இவங்க ஈசியா சொல்லிட்டாங்க, பெண் சுதந்திரம் நம்ம கிட்டதான் இருக்குன்னு. ஆனா அந்தந்த சூழ்நிலைகள்ல இருந்தாதான் தெரியும் " என்று.

அவர்களுக்கு பின்வரும் கதையை கூறுகிறேன். அனைவருக்கும் பரிச்சியமான கதைதான். எதோ ஒரு காரணத்திற்காக , கழுகின் முட்டை, கோழியின் முட்டைகளோடு கலந்து விடுகிறது. கோழிகளின் முட்டைகளோடு சேர்ந்து, கழுகின் முட்டையும் குஞ்சு பொரிக்கிறது. கோழிகளோடே வளர்ந்ததால், தன்னால் உயர பறக்க முடியும் என்ற விழிப்புணர்வும் உண்மையும் தெரியாமல் போய்விடுகிறது. கடைசிவரை,அதுகளுடனே காலத்தையும் கழித்து விடுகிறது.

இதுவே, கழுகிற்கு "உன்னால் பறக்க முடியும் "என்று யாராவது கூறியிருந்தால், விழிப்பூட்டி இருந்தால், கண்டிப்பாக பறந்திருக்கும். கழுகின் நிலைதான் ,பெண் நிலையும் . இருக்கும் இடத்தில இருந்து கொண்டு, பல காரணங்களை துணைக்கு அழைத்து , நான் சுதந்திரமற்று இருக்கிறேன் என்று கூறினால் யார் தவறு?

ஆகவே,பெண்களே ,விழிப்புணர்வோடு செயல்படுங்கள். சுதந்திரத்தின் கருவறை உங்களிடமே.அதை வெளியே எதிர்பார்க்காதிர்கள்.

மறுபடியம் எனது மகளிர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்.

பள்ளிகள் ஓர் அனுபவப்பாடம் -பாகம் 6

2009-03-06T04:47:00.000-08:00

சின்ராசு கவிதை போட்டிக்காக பெயர் கொடுத்திருந்தான் .நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் மற்றவர்கள் participate பண்ண பயந்தார்கள்.எந்த ஒரு போட்டியிலையும் ,வெற்றி பெறுகிறவர்களை கொண்டாடுற நாம ஏனோ பங்கேற்ப்பவர்களை கண்டு கொள்வதே இல்லை.சின்ன வயசுல இருந்தே அவர்களுக்குள் வளர்ந்து வர்ற அந்த தாழ்வு மனப்பான்மைதான் ,எந்த ஒரு புது விசயத்திலையும் லயிக்க மறுக்குது. அந்த மாணவனோட ,மற்ற சில கவிதைகளையும் வாசித்தேன். இயற்கையோடு தன்னிலை விளக்கும் சொல்லும் அவன் கவிதைகள் நன்றாக இருந்தது .எனக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் கவிதை வரும் அப்படிங்கிற தைரியத்துல அவனுக்கு நிறைய டிப்ஸ் கொடுத்தேன் (B.Sc) படிக்கும்போது ,மாநில அளவில பரிசெல்லாம் வாங்கி இருக்கேங்க ..)

கிட்ட தட்ட ஐம்பது தடவையாவது அவனுக்கு திருத்தம் சொல்லி இருப்பேன். அவனும் பொறுமையா நான் சொல்லுற திருத்தங்களை எல்லாம் சரி செய்து உடனுக்குடன் ,தெரிவித்தான் .ஒரு செயல் நல்லா முடியணும்னா ஈடுபாடுதானுங்கலே வேணும் . எப்படியோ நல்லா விதமா அந்த கவிதைய அனுப்பியும் வச்சோம். பதினைந்தே நாள்ல முடிவு வந்துச்சு..அட மாவட்ட அளவுல அந்த மாணவன் இரண்டாம் இடம் பெற்றிருந்தான் .மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.இப்பொழுது அவன் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்து கொண்டிருக்கிறான்.இந்த நிகழ்ச்சியால ,என் மேல ஒரு நல்லா அபிப்ராயமோ இல்ல என்னவோ தெரியல ,எங்க தல என்னை வார்டன் ஆக்கினாங்க என்னை கேட்காமலே ..

நான் அந்த பள்ளியில் சேரும்போதே கட்டிக்கொண்டிருந்த B.Ed காலேஜ்சும் , செப்டம்பர் மாதத்தில் பால் காய்ச்சுவதற்கு தயாரானது . அட்மிசன் நடைபெறும் போது ஒரே திருவிழாதான் போங்க ..வந்தவுங்க எல்லாம் அட்மிசன் இல்லாம போகல ..(மஞ்ச பை கொடுத்த பிறகு ).எப்படியோ எங்க குடோந்ல அந்த மக்களும் வந்து ஐக்கியமானாங்க .நான் வேற அவங்களுக்கு வார்டனாப்போக ,எந்த குறையினாலும் அவங்க என்கிட்டே சொல்ல ,நான் தலை கிட்ட சொல்ல ,ஒரே தலைசுத்தல் தான் போங்க எனக்கு.இதுல வேற B.Ed ல படிக்கிறவங்களில் நிறைய பேர் என்னை விட மூத்தவர்கள் .என்னத்த சொல்ல போங்க..

இதுல ஒரு அக்கா இருந்தாங்க (கயல்விழினு வச்சுக்குவோம்).முப்பது வயசு.கன்யாகுமாரி மாவட்டத்தை சேந்தவங்க . அம்மா அப்பா கிடையாது.மூன்று அண்ணன்கள் மட்டும் தான்.திருமணம் ஆகவில்லை என்கிற வருத்தம்,சுற்றி இருப்பவர்கள் பரிதாபமாய் பார்க்கிறார்கள் என்ற கஷ்டம் ,பெண் பார்த்துவிட்டு பிடிக்கவில்லை என்று கூறிய மாப்பிள்ளைகளால் உண்டான வேதனை என்று ,அந்த அக்காவிற்கு நிறைய கஷ்டங்கள் .அதனாலே அவர் மன நோய்க்கு உள்ளாகி இருந்தார்,

விடுதியில் அவர்கள் இருக்கும் அறையில் யாராவது ,கல்யாண பேச்சை எடுத்தாலே ,பல வீடிற்கு கேட்கும் அளவிற்கு ஆ வூ என்று ஓசை எழுப்புவார், அப்படியே மயங்கியும் போய்விடுவார்.இதில் நான் வேறு வார்டன் ஆகையால் ,அவர்களை கவனித்து கொள்ளும் பொறுப்பை நான் ஏற்றேன் .மிகவும் பாசமானவர். அன்பினால் ,அவரை மாற்றலாம் என்று நினைத்து அவருடன் மிகவும் நன்றாக பழகினேன் .ஆதலால், அவருடைய வீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் தெரிந்த நபரும் ஆனேன் .

கயல் விழியும் என்மீது மிகப்பெரிய பாசத்தை வைத்திருந்தார்,அனால் அந்த பாசமே பின்னாளில் possessiveness ஆகி என்னை சென்னை வர தடுத்தது . தொடரும்

பார்வைகள் பலவிதம்

2009-03-05T04:24:00.000-08:00

(மதுரைக்கு சென்று விட்டதால் பதிவுகள் தாமதமானது.சென்னை வந்ததும், காணமல் போனவர்கள் பட்டியலில் என் பெயரை சேர்த்து விட்டார்களோ என்று நினைத்து அனைத்து நாளிதழ்களையும் வாங்கினேன் .அப்பாடா ..அப்படி ஒன்றும் அசம்பாவிதம் நடந்து விடவில்லை ..சரி எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க .).

விகடன் குட் ப்ளோகில் வந்த ராகவன் சார் அவர்களுக்கும்,தேவா சார் அவர்களுக்கும்,ஜீவன் அண்ணா அவர்களுக்கும், என் இனிய தோழி ரம்யா அவர்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள் .

ரெண்டு ஷூக்குள்ள எப்படித்தான் மூணு கால விட முடியுதோ?

அடேயப்பா முயற்சி திருவினையாக்குமா?

பெண் நாணல் போன்றவள் என்று சொல்வது உண்மைதான்..

எங்க இருந்து போட்டாலும் கரெக்டா போடுவோமுல

தலை சுத்துதுன்னு சொன்னா இதுதான் அர்த்தமா ?

மற்றவர்களோடு ஒத்து போவதில் பெண்களை மிஞ்ச முடியுமா?

எவ்வளவு பெரிய கை ..

என்னாது இது?? ..ஒரே குழப்பமா இருக்கே

பள்ளிகள் ஓர் அனுபவப்பாடம் -பாகம் 5

2009-03-01T04:27:00.000-08:00

ரொம்ப நாளாக காக்க வைத்து விட்டேன் என்று நினைகிறேன்.மன்னிக்கவும்.
பாகம் ஒன்றிக்கு இங்கே கிளிக் செய்யவும்

"head " சொன்னதை என் அம்மாவிடம் கூறியவுடன்,"அப்பாவிடம் நடந்ததை சொல்லலாம் .அவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதன் படி நடக்கலாம் "என்று ஜாடிக்கேத்த மூடியாக மாறினார்."என் கதை முடியும் நேரம் இது "என்று பாடி பாடியே இரண்டு மூன்று மணி நேரங்களை ஓட்டினேன்.

பிறகு என்னுடைய அப்பா வந்ததும், நடந்த அனைத்தையும் என் உதவி நாடாமல் அம்மாவே விளக்கினார்.சே! அம்மாக்கள் எப்பொழுதுமே தங்கம்தான்.இந்த வரியை படித்து விட்டு,என்னுடைய அரசியல் பின்புலத்தை முடிவு செய்தால் ,அதற்க்கு நான் பொறுப்பல்ல.

என்னுடைய அப்பா ,"சில நாட்கள் அவள் (நான்தான்) விருப்பம்போல் வேலை செய்யட்டும்.இரு வருடங்கள் கழித்து ,கல்யாணத்தை பற்றி பேசலாம் "என்று கூறி என் சிறகுகளை மீட்டு தந்தார்.இவ்வாறு "head"இன் குடும்பத்தில் சென்று மாட்டிகொள்ளாமல் தப்பித்தேன்(நீங்கள் எதிர்பார்த்த படியே).

ஆரம்பத்திலேயே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை பற்றி சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்.எங்கே,பல கதைகளை பேசி அவற்றை மறந்து விட்டேன்.இதோ இப்பொழுது சொல்கிறேன்.+1,மற்றும் +2 விற்கு எப்பொழுதுமே ,theory தவிர ப்ராக்டிகல்சும் உண்டு என்று உங்களுக்கு தெரியும்.final exam இன் போது பிரச்டிகால்ஸ் க்கு 50 மார்க் .நோட்டிற்கு 20 மார்க் ,மற்றும் அன்று செய்ய போகிற எக்ஸ்பெரிமென்ட் க்கு 30 மார்க் .

ப்ராக்டிகல்சில் முழு மதிப்பெண் வாங்கி விட்டால் டோட்டல் கூடும்.ஆகவே ,வாரம் இருமுறை ,அதற்காக, சோதனை கூடத்திற்கு மாணவர்களை கூட்டி சென்று பயிற்சி கொடுப்பது வழக்கம்.பள்ளி ஆரம்பித்து இரண்டாவது வாரம் என்று நினைக்கிறேன்,மாணவர்களை அழைத்து செல்லுமுன் ,நாம் ஒரு தடவை சென்று ,லாபை(lab) பார்த்திவிட்டு வரலாம் என்று சென்றேன்.
"எங்கே எனது கவிதை...விழியில் கரைந்து விட்டதோ அம்மம்மா"

அட ஆமாங்க ..அங்க லேப்பே கிடையாதுங்க . என்ன கொடும சரவணா இது என்று நினைத்து கொண்டே,மாற்றுமொரு இயற்பியல் ஆசிரியரிடம் சென்று "சார் ,இங்கே லேப்பே இல்லையே ..எப்படி பயிற்சி கொடுப்பது? instrument எல்லாம் எங்கே ?"என்று கேட்டேன்.அதற்க்கு அவர் , lab எல்லாம் exam time போதுவைத்துக்கொள்ளலாம் "என்றார்."என்னது ,வைத்துக்கொள்ளலாமா , நாளைக்கு சாப்பாடிற்கு இந்த மெனு வைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற ரீதியில் பேசுகிறாரே என்றுநினைத்துக்கொண்டு ,அந்தஇடத்தைவிட்டுஅகன்றேன்.

"ஒருவேளை ,முதல் தினத்தன்று மாணவர்கள் சொன்னது உண்மையோ " என்று யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.பிறகு ,"நல்லது செய்கிறோமோ இல்லையோ ,எந்த சூழ்நிலையிலும் தவறு செய்து விடக்கூடாது "என்று முடிவெடுத்து என்னை ஆசுவாசப்படுத்தி கொண்டிருக்கையில் ,head வந்தார்.நீங்கள் theory மட்டும் கவனித்துக்கொள்ளுங்கள்,practicals ஐ சார் கவனித்து கொள்வார் என்றார்.சரி என்று தலையை ஆடினேன் (பூம் பூம் சத்தம் உங்கள் காதுகளில் ஏதும் கேட்டு விட வில்லையே?).

ஆனால் மாணவர்களின் வேண்டுகோள் கிணங்க ,அடிக்கடி என் வகுப்பில் ஒவ்வொரு experiment ஐயும் எவ்வாறு செய்வது என்ற விளக்கங்கள் நடந்து கொண்டே இருந்தது.இவ்வாறாக சென்று கொண்டிருக்கையில் ,ஒரு நாள் நான் வகுப்பில் பாடம் எடுத்து கொண்டிருக்கும் போது ,மாவட்ட அளவிலான கவிதை கட்டுரை போட்டிக்கு பெயர் கொடுப்பவர்கள் கொடுக்கலாம் என்ற அறிக்கை வந்தது .அறிக்கையை வாசித்த பின் எவரும் பெயர் கொடுக்கவில்லை ,ஒரு மாணவனை தவிர .அவன் பெயர் சின்ராசு .
தொடரும்